Het ASZ pakt door: SNELLER SNELLER SNELLER! 😛
Laat ik direct met de deur in huis vallen: Dinsdag om even 8 uur begon de operatie aan weer een aneurysma in mijn rechter onder bekken. Rond 14.00 uur die dag werd ik wakker uit de narcose.
Gisteren (woensdag) rond 14.00 uur was ik weer thuis!!! Ongekend!!!
Eén dag na de operatie weer naar huis… Ook volgens de patiëntenfolder van het ASZ zelf zou er gemiddeld 3-5 dagen voor staan. Afhankelijk uiteraard van de zwaarte van de operatie. In 2017 was het de buikslagader, waar nogal wat complicaties bij kwamen en lag ik 4 dagen op de IC. En nog 10 dagen daarna op een verpleegafdeling in een aparte kamer voor mij alleen (!) omdat ik toch wel ernstige complicaties had. In 2019 was het een vergelijkbare operatie met nu (liesslagader en een stuk doorlopend in het rechterbeen) en had ik na 3 dagen ook al naar huis gekund, als ik geen wondontsteking kreeg. Toen lag ik er alsnog 10 dagen in… Maar als alles dus helemaal goed gaat en ze schatten in dat deze ‘wond’ goed thuis met rust kan genezen, dan sturen ze je gewoon naar huis.
Nu heb ik weer een snede van ongeveer 10 cm in mijn onderbuik. Met oplosbare hechtingen en wondpleister, dus ik moet voorlopig niet terug, als alles goed gaat.
Uiteraard heb ik pijn. Bij draaiende bewegingen en vooral opstaan en gaan zitten, dan wordt er aan de wond getrokken en dat voel ik. Met paracetamol in het ziekenhuis voelde ik daar veel minder van. Maar ik heb gekozen om het verder zonder te doen, omdat ik zo ook veel beter voel wanneer ik even rustiger aan moet doen, en hoe het echt herstelt.
Ook heb ik tijdens het naar huis gaan gemerkt dat ik bij langer lopen inderdaad de voorspelde bijwerkingspijn heb in mijn rechter bil. Omdat het bloedvat daarheen dus is afgesloten vanwege de aneurysma, krijgen de bilspieren niet voldoende bloed en dat doet pijn. Het is de bedoeling dat dit in de loop der tijd zal verminderen, wat vergelijkbaar is met de etalagebenen die ik had gekregen na de operatie van de buikslagader. Het lichaam gaat door het blijven bewegen zelf ‘zijwegen’ zoeken en zelfs nieuwe bloedvaatjes aanmaken, zodat de doorstroming weer beter wordt. Hoewel nooit meer perfect zoals normaal… Daarom kan ik dus nooit meer echt lange wandelingen maken, zonder tussendoor even te kunnen pauzeren. Dat is nu weer zo en weer even een graadje erger. Vervelend, want het goed bewegen heb ik juist ook nodig om de andere ongemakken zoals bijna Diabetes 2 en overige hart- en vaatziekten te voorkomen. Maar goed, daar valt dan tot heden wel goed mee te leven.
Ik was dus zelfstandig met de bus naar huis gegaan… Wat stellig werd afgeraden. Alleen op eigen risico. Niet alleen vanwege de pijn, maar ook vanwege de nawerkingen van de narcose die soms duizelingen en zelfs flauwvallen kunnen opleveren. Een risico, zeker als ik onbegeleid de straat op ga… Maar hoewel ik later in de hal van het ASZ zat te twijfelen en mijn dochter eventueel zou kunnen komen om me bij te staan, duurde dat me allemaal te lang en ik ben toch maar naar de bushalte gelopen. Ik werd inderdaad wel een klein beetje duizelig… Moest mijn stappen goed controleren.
En eenmaal in mijn straat moest er ook een aardig stukje gelopen worden, waarbij ik gewoon bij elke lantaarnpaal even ging uitrusten. Het was gisterenmiddag geweldig zonnig weer (zelfs warm voor de tijd van het jaar!) en dat hielp zeker mee.
Zo was ik in ruim een half uur gewoon thuis! Als ik op een taxi of mijn dochter had moeten wachten, zou ik nog steeds in die hal zitten… 😉
Soms ben ik best wel bereid overwogen risico’s te nemen. Ik ken mezelf en mijn lichaam door al die jaren best wel goed en er kan altijd onverwacht iets gebeuren, maar de wens om door te zetten won het van mijn angst. 🙂
In de bus was ik ook direct bij de ingang gaan zitten en had de buschauffeur verteld dat ik net de dag ervoor een operatie had gehad en dus wat lastig liep. Hij dacht goed mee en ik mocht er daar bij de ingang ook weer uit. Als er wat zou zijn gebeurd, zou hij natuurlijk direct in contact staan met hun centrale. Toch een beetje ‘begeleiding’. 😉
Omdat ik nu dus maar 1 dag echt in het ziekenhuis heb verbleven, kan ik nu niet zo veel zeggen over de ervaringen daar. Met de meeste patiënten op de kamer (4 personen) kon ik prima praten en ik had niet de overlast van afgelopen jaar in maart/april. De man naast me was 83 jaar en had dezelfde dag als ik een nier laten verwijderen (had iets met een tumor te maken…). Hij knapte ook goed op en zou waarschijnlijk een dag later ook naar huis mogen!
Dan lag er nog een vrouw van 88, met een gebroken heup door een val. Ze had een pin in de heup gekregen, en moest nu weer leren lopen. Ze zal moeten wachten op een revalidatietraject. Dat duurt meestal wat langer. Maar verder zat ze er ook zeker niet negatief in en ze was dankbaar dat ze dit nog voor haar doen…
Verder was er nog een vierde persoon, die nog maar net binnen was en geopereerd werd, toen ik wegging. Alles bij elkaar was het een rustige kamer en die ene avond daar, heb ik zonder problemen een film kunnen kijken. 🙂
Mijn ziekenhuisbed. 😉
Dat die man naast me ook al zo snel weg zal mogen, vond hij eigenlijk niet zo fijn. Hij had toch een flinke operatie achter de rug, en lag liever daar in rust te herstellen. Maar dat is dus tegenwoordig zeker niet meer mogelijk. Zodra iemand ‘mobiel’ is, dus zelfstandig naar het toilet kan gaan en redelijk kan lopen (er kwam bij mij en bij hem ook iemand van de fysio, die even een rondje over de gang met ons maakte…) en het herstel van de wonden ziet er goed uit, dan sturen ze je het liefst naar huis. Dit is wel veranderd!
De mevrouw die daar aan de receptie van de afdeling zat (Ik kende haar van mijn werk! Ze werkt daar dan ook al 44 jaar!) zei het ook: omdat er een chronisch ‘bedden’ tekort is en toch altijd nog wachtlijsten voor geplande ingrepen, moet er een zo snel mogelijke doorstroming zijn. Dit lijkt niet alleen bij het ASZ een trend, maar overal in Nederland:
‘Ziekenhuiszorg steeds vaker thuis: sneller naar huis, maar niet zonder risico’s‘
Dit artikel is uiteraard wat aangedikt (zie de makers…), maar feitelijk is dit overal het streven. Ze houden niemand meer in het ziekenhuis, als het medisch niet echt meer nodig is: ‘Ik ga naar huis na een operatie‘ en ‘Naar huis‘.
In eerdere artikelen over mijn ervaringen heb ik het al geschreven: ziekenhuizen zijn gewoon ‘zorgfabrieken’ waar alle zorg aan de lopende band, met hulp van verdergaande automatisering, wordt verricht. Een persoonlijke noot kan je meestal wel vergeten. Op die enkele betrokken medewerker na, die soms een paar minuten meer tijd voor je neemt. Maar die heb ik op die ene dag ook niet meegemaakt.
Zoals ik er nu in zit: ik vind het prima. Thuis voel ik me altijd het best. Ik moet mijn eigen hapje en drankje weer verzorgen (helaas; het eten in het ziekenhuis vind ik best goed! 😉 ) maar dat lukt me ook prima met nog steeds voldoende voorraad. En dan laat ik later de nieuwe boodschappen weer bezorgen door de Plus. Inmiddels jarenlange ervaring mee. En verder moet ik toch weinig doen, dan alleen achter de computer zitten en mijn artikelen schrijven. Lekker rustig tv kijken vanavond, zo ik dat wil. Prima! 🙂
Tot zover het verslag van mijn eerste ‘turbo-operatie’ in het ASZ… Als er geen complicaties komen, laat ik het hierbij. Er komen in de loop der maanden weer zat nieuwe medische verrichtingen, door internist, MDL en overige nog te verwachten onderzoeken. Nu liever even richten op de Rest van het leven, waarin alles ook weer gewoon doordraait. En dat is mooi toch? 🙂
