“Er is er een jarig… Hoera? Hoera?”
Tot heden heb ik altijd overal gezegd dat ‘verjaardagen’ me niet meer boeien. En dat is al heel lang zo. Op de sociale media heb ik niet voor niets nergens mijn geboortedatum ingevuld of zichtbaar staan. Gruwel! Het boeit me echt niet meer, misschien wel al sinds mijn 30e of zo…
Eigenlijk was ik die verrekte (Hollandse?) traditie zat, dat op alle verjaardagen altijd hetzelfde kringetje mensen op bezoek kwam bij elkaar; hapjes, (veel) drankjes, veel gelul over niks en nog wat en natuurlijk de geweldige cadeautjes, waar je eigenlijk niet op zit te wachten.
Steeds vaker werden dat cadeaubonnen want simpel een envelop met inhoud is zo onpersoonlijk. Dan toch maar iets waarvan je kunt zien dat ze het speciaal voor jou hebben gekocht…
Niet dat je het echt nodig hebt. Want wat echt nodig is, heb je allang of koop je ooit wel een keer.
Allemaal traditie. Eigenlijk al die verjaardagen. Maar zonder diepe inhoud.
Veel mensen die je jaarlijks ziet op verjaardagen zie je verder nooit meer.
Vanwege de drukte van zo’n ‘feest’ heb je daar nooit echt gelegenheid om eens fijn bij te praten.
Maar daarbuiten gebeurt het ook niet…
Toen mijn ex-partner en ik ons dus meer op het gezin gingen richten heb ik op een moment alle contacten verbroken. Niet bewust; het doofde gewoon allemaal uit want we gingen nergens meer naar die feestjes. Ik heb er toen nooit iets aan gemist.
Later, toen ik weer alleen was, heb ik een enkele keer nog wel eens geprobeerd om opnieuw contacten op te bouwen. Maar daar had dan niemand nog behoefte aan.
Schepen achter je verbrand? Eigen schuld dikke bult.
Tja… Hoe weinig zinvol ze dan ook waren… Die verjaardagen bleken toch wel ‘heilig’ te zijn…
Nou ja, ook daarna heb ik me daar altijd hetzelfde over gevoeld.
Verjaardagen zijn onzin. Waarom vier je ‘die ene dag’? Elke dag zou je kunnen vieren.
Blij dat je weer je ogen open mocht doen, die ochtend…
Zeker de laatste jaren, waarin ik steeds meer ben gaan tobben met fysieke problemen, zie ik feitelijk elke dag weer als een nieuwe dag. Belangrijk!
Toch besteed ik vandaag bij wijze van grote uitzondering eens aandacht aan… mijn verjaardag.
Die is inmiddels al voorbij maar ik heb deze dag expres in m’n eentje in stilte een beetje gevierd. 😉
Ik ben dit keer namelijk 60 geworden.
Poehee! 60! Zes decennia! Hoe’st mogelijk!
Een paar jaar terug had ik echt een gevoel dat ik het niet zou halen.
Het boeide me ook niet meer. Te veel tegenslagen achter de rug, te veel blijvende fysieke problemen, te weinig toekomstperspectief. “Laat mij maar gaan.” heb ik wel eens gezegd.
Maar ja, daar heb je normaliter zelf weinig invloed op.
Afwachten maar hoeveel dagen ik mijn ogen open mag blijven doen…
Vitale oudjes
Maar wat zeur ik nou? Tegenwoordig wordt iedereen toch ‘stokoud’?
De levensverwachting voor mannen in Nederland ligt momenteel op ruim 80!
De pensioenleeftijd is niet voor niets verhoogd van 65 naar meestal 67. Mensen werken langer door en omdat ze daarna zo lang nog AOW en pensioen nodig hebben, moet de ‘pot’ langer gevuld blijven worden. Met mijn 60 jaar moet ik nog ruim 7 jaar lang gewoon ‘keihard’ werken!
Euh… wacht… Ik werk inmiddels al bijna 8 jaar niet meer en de kans dat dit nog gebeurt is minimaal. Dat weten ze zelfs bij de Sociale Dienst dus laten ze me verder ‘met rust’.
Niet alle ouderen worden ook vitaal oud. Helaas.
Toen bij mij zo rond 2014 bij toeval de ‘aneurysma’ van mijn buikslagader werd ontdekt, was ik nog maar begin 50er… Relatief jong en daarom hebben ze toen tevens een soort ‘erfelijkheidsonderzoek’ gedaan om erachter te komen waarom ik dat zo jong al kreeg. Want dit komt veel vaker voor bij bejaarden. Niets bijzonders kunnen vinden.
Alleen in zijn algemeen komen ‘hart- en vaatziekten’ wel in de familie voor. Hoge bloeddruk en zo.
Maar dat is bij zo velen en daarmee kan je tegenwoordig met de juiste medicatie en tijdige ingrepen heel oud worden. Bij mij is het anders.
Ik ga nu niet alles opsommen; ik heb daar al eens een artikel over geschreven: ‘Wat mankeert De Rest’. Daar staat alles op een rij.
Los van elkaar is niets van al die aandoeningen een indicatie dat ik snel dood zal gaan.
Hooguit loop ik groter risico op onverwachte vaataandoeningen rond het hart, wat tot een infarct kan leiden. Of een (nieuwe) operatie aan een aneurysma loopt dit keer wel fataal af…
Die van de buik was al een risico. En de kunstmatige ader moet om de zoveel jaren vervangen worden… Hoe ouder je wordt, hoe hoger het risico op complicaties.
Maar verder… Is alles heel ongewis.
De kwaliteit van mijn leven is natuurlijk wel flink afgenomen. Daar heb ik al vaker over geschreven. En gezien mijn depressie-gevoeligheid ligt daarin ook de valkuil dat ik het gewoon zelf een keer zou kunnen opgeven. Mentaal dan. Niet dat ik er ‘een eind aan zou maken’! Dat ligt niet in mijn aard. Maar psychische nood kan een mens van binnen wel ‘opvreten’. Dat heb ik bij mijn moeder gezien.
Gelukkig heb ik daar na mijn herstel eind 2018 tot heden geen last meer van.
Ik heb vrijwel alles gewoon geaccepteerd en leef daarom de laatste tijd veel meer ‘met de dag’.
Elke dag kan goed en waardevol zijn. Maar het kan ook zomaar een kutdag zijn. So what. Morgen weer een dag. 😉
Klinkt simpel maar zo zit ik er ook in.
Wel ben ik realistisch: mijn ‘krakende wagen’ kan het dus zomaar een keer begeven.
Daarom dacht ik dit jaar, bij het bereiken van mijn 60e jaardag: laat ik er hier voor mezelf toch maar eens bij stil staan. Leuk getal… 60. Meestal vieren mensen juist de 50e verjaardag uitermate…
Als ‘Abraham’ zijn mosterd komt brengen…
Toen heb ik daar geen moment bij stil gestaan. In dat jaar – 2011 – zaten we nog dik in de gezinscrisis, stond mijn baan al op de tocht en was ik mentaal aan het instorten…
Nu is dat gelukkig allemaal anders. Dus: FEESTJE! 😉
John Walks On with Pizza!
En daarbij speelt ook mee dat ik er zelf nog steeds niet van overtuigd ben dat ik het volgende decennium vol maak. 70? Laat me niet lachen…
Om dat te halen moet er toch wel iets gaan veranderen, zodat ik ook weer wat meer perspectief krijg. En daar is – zeker op dit moment tijdens de Coronacrisis – geheel geen zicht op.
Maar we zullen zien. Als ik toch het leven blijk te hebben en deze blogsite bestaat ook nog steeds…
Dan zal ik over 10 jaar zeker met een vervolg op dit artikel komen.
Want zolang ik leef gaat mijn Avontuur nog onverminderd door.
De Rest van het Avontuur! 🙂
