“In elke basisschoolklas zitten gemiddeld twee kinderen die seksueel worden misbruikt.“
In bijna al mijn artikelen over seksualiteit ‘hamer’ ik continu op het belang van zo jong mogelijke seksuele voorlichting. Omdat juist de onwetendheid over, het verzwijgen en verbergen van alles wat met seks te maken heeft de meeste gevallen van grensoverschrijdend gedrag veroorzaakt en de gevolgen verergert. Omdat alle kinderen wel degelijk ook ‘seksuele wezens’ zijn. Als zodanig geboren. Want ze zijn mens.
Dit heeft niets te maken met kinderen al jong ‘klaar’ maken om seks te moeten hebben. Dit beweren de meeste tegenstanders van (te) vroege openheid en voorlichting. Dan komen de vele complottheorieën weer naar boven, dat de voorlichters zoals Rutgers behoren tot satanische pedofiele netwerken, die dit allemaal verzinnen voor hun gruwelijke doel. Kinderen misbruiken. Niet alleen ik, maar alle psychologen en seksuologen weten dat dit bullshit is. Maar ook de goed bedoelende tegenstanders zitten er naast, dat jonge kinderen nog niets te maken mogen hebben met seksualiteit. Dat mogen ze wel. Ze moeten het zelfs, om de hoeveelheid misbruik wat nog altijd wordt gepleegd terug te dringen. Daarom schrijf ik over al die dingen.
Deze week las ik weer eens een geweldig artikel over de gevolgen van echt seksueel misbruik, wat dus volgens de experts “bij gemiddeld twee kinderen per basisschoolklas voorkomt”! Dat is nogal wat! Het artikel:
‘Slachtoffer van kindermisbruik: ‘Was zo bang dat ze me niet zouden geloven’‘
Dit artikel is het waard om echt even eerst te lezen, voor je verder hieronder leest.

Daphne van der Staak als kind
Dit leuke jonge meisje valt bij een ‘familielid’ in de smaak. Niet zo gek als je pedofiele gevoelens hebt. Het komt in het stukje niet naar boven, maar ik heb ergens een vermoeden dat het een oom is of een neef, uit die grote familie die vaak bij elkaar komt bij verjaardagen. En mogelijk alleenstaand. Want uit alles lijkt dat hij zich niet heeft moeten verantwoorden bij een eigen gezin. Alleen bij het slachtoffer en haar ouders. Om de familie niet te laten ‘ploffen’ hielden ze het lang stil. Ik denk dat ze hier verstandig aan hebben gedaan, in ieders belang.
Hoewel Daphne, het slachtoffer wat zich nu op haar 27e inzet voor de stichting ‘Wij zijn M’, haar familie en gezin beschrijft als druk (4 kinderen) en open, waarin iedereen welkom was en alles met elkaar kon bespreken, heb ik het gevoel dat die gesprekken nooit over seksualiteit gingen.
Daphne was erg jong – 6 jaar – toen ze voor het eerst geconfronteerd werd met de piemel van haar familielid. Ik neem weer aan (in details treedt ze natuurlijk niet) dat ze ermee moest spelen. Aftrekken en misschien in haar mond nemen. Ik denk niet dat ze is verkracht, in de zin van penetratie. Mogelijk was daarvoor de situatie met familie beneden in huis te eng. Maar de man zal tevreden zijn geweest als hij haar kon zien en ze hem kon bevredigen.
In de twee jaar dat dit heeft plaatsgevonden, heeft Daphne geheel zelfstandig een mechanisme gevonden om het maar te accepteren en snel voorbij te laten gaan. Hij deed haar vermoedelijk geen fysieke pijn. Alleen mentaal door de dwang en door de angst dat ze hier niet over durfde praten op die leeftijd. Toen ze ouder werd, wist ze het beter te vermijden. En pas toen ze echt ging puberen (rond de brugklas van de middelbare school) kwamen de gevoelens los. Een mix van besef wat ze had gedaan en walging van dat familielid, wat ze toch ook van dichtbij op een andere manier kende, wat haar had gebruikt.
Gelukkig heeft haar hele omgeving geweldig gereageerd toen het vanaf haar 12e allemaal naar buiten kwam, via de mentor van haar school. Geen ‘moord, brand, politie’ en “Kruisigt hem!” maar allemaal bedachtzame handelingen en vooral hulpverlening. Helaas schoot die voor Daphne tekort, omdat die blijkbaar niet goed kon inspelen op haar gevoelens. Wat vanuit de oosterse hoek (boeddhistisch) dan weer wel lukte! Ik vind dit geweldig! Want het kan wel! Met begrip en een goed inlevingsvermogen een slachtoffer zonder angst en blijvend vastzittende gevoelens los maken van de gebeurtenissen. Maar achteraf is dit dus altijd zeer moeilijk.
Daphne is waarschijnlijk een zeer verstandige en sterke vrouw, die het heeft omgezet in het bieden van hulp aan lotgenoten. Terwijl ze zelf weer gewoon de vrouw kan zijn die ze is: mooi, slim en ook gewoon seksueel.

Daphne van der Staak – nu 27 jaar
De genoemde stichting ‘Wij zijn M’, opgericht en vernoemd naar Mandy Sleijpen, die zelf misbruikt is door haar opa tussen haar 8e en 14e jaar (!), verzorgt niet alleen voorlichting via diverse media over de situaties van slachtoffers ná het misbruik. Hulpverlening achteraf dus. Ze gaan ook op aanvraag naar scholen om daar te praten met kinderen. Over wat ze kunnen doen als ze ‘vreemde’ dingen te zien krijgen of mogelijk zelf te maken krijgen met mensen die iets met hen willen doen. Dit is waardevol! Maar ze gaan wel alleen naar de groepen 7 en 8, de bovenbouw. Kinderen van 10-12 jaar dus. Daphne was 6 toen het begon… Waarom bestaan er ook geen lessen speciaal voor de onderbouw? Of leunt iedereen toch nog het meest op de ‘gezonde’ seksuele voorlichting door de ouders? Daar gaat het dus al fout!

Mandy Sleijpen helpt meisjes
Als Daphne al van jongs af aan kennis had kunnen maken met het naakte lichaam, had kunnen horen wat mensen voor spelletjes met elkaar doen, omdat ze dat heel leuk en lekker vinden, die ze waarschijnlijk ook wel gaat doen als ze ouder is, dan zou ze al voorbereid zijn op wat dat familielid van haar wilde. Als ze dan ook nog eens vanaf pakweg haar 4e al had meegekregen dat er ook dat soort mensen bestaan en dat ze nooit aan zich moet laten zitten of door iemand moet laten dwingen om iets te doen wat ze niet leuk vindt, dan was ze helemaal voorbereid.
Zoiets moet op die leeftijd natuurlijk altijd spelenderwijs gebeuren en niet als een soort ‘enge les’. Gewoon eerlijk over de lol maar ook het gevaar van gedwongen seksspelletjes, door mensen die hun gevoelens niet goed kunnen verwerken.
Aan de andere kant leren die jonge jongetjes vanaf 4 jaar dan ook wat zij nooit mogen doen met meisjes (of jongens, als ze anders voelen), als die dat niet leuk vinden. Kinderen kunnen goed zeggen wat ze niet leuk of lekker vinden! Wat te denken over moeilijke eters… Ik was er zelf ook een. 😉
Seks moet net zo bespreekbaar zijn als eten en drinken. Dat zeg ik ook constant.
En als jongeren dan opgroeien met bepaalde seksuele gevoelens, dan weten ze waar de grenzen liggen. En als mensen dan soms blijven hangen in het houden van heel jonge kinderen… Dan moeten ze weten en beseffen dat ze nooit seks zullen hebben met die kinderen. Als ze hun gevoelens kunnen beheersen, gebeurt er vervolgens niets. Kunnen ze dat niet, dan moeten ze hulp kunnen zoeken bij speciaal hierop gerichte hulpverlening. Volgens mij bestaat dat niet of zeldzaam. Alleen voor de gevallen achteraf, dus als er al grensoverschrijdende gebeurtenissen hebben plaatsgevonden. Dit is dus fout. En daarom lopen pedofielen meestal rond met onoplosbare problemen, waarin ze niemand durven vertrouwen. Dit lokt juist het gevaar uit.
In alle opzichten blijf ik daarom zeggen dat seksualiteit wel degelijk iets is wat al met jonge kinderen gedeeld zou moeten worden. Primair in het gezin, bij de ouders, maar als die er niet zijn of het niet kunnen (wat ook te vaak voorkomt), moet dit ook vanuit alle scholen mogelijk zijn. De huidige ‘lentekriebels’ komen dan veel te laat. Want dit soort kinderen heeft nog lang geen ‘kriebels’, terwijl ze wel bloot kunnen staan voor de gevaren van anderen.
En die anderen zijn in de meeste gevallen dus mensen die heel dichtbij staan. Vaders, opa’s, ooms, neven… Maar dan inderdaad ook wel de sportleraren, of andere begeleiders in groepsverband. Maar ‘gewoon’ thuis liggen feitelijk de meeste gevaren en kansen op misbruik.
Tenslotte
Voor de verandering vond ik dit eens een goed artikel over misbruik, op het dagelijkse ‘nieuwskanaal Nu’. Het laat eindelijk ook eens een andere kant zien van opvang en verwerking en niet die hysterische benaderingen op de sensatiekanalen na weer eens een seksuele misdaad. Zo zou het altijd moeten gaan.
Maar steeds blijf ik dan ook weer toevoegen dat het ‘alweer’ om gevallen achteraf gaat. Over de preventie gaat het niet of nauwelijks en dan helaas meestal op verkeerde manieren. Voorlichting vanaf de bovenbouw of soms zelfs helemaal niet op basisscholen maar pas vanaf de middelbare school is te laat. Juist ook voor de daders, die dan allang met hun gefrustreerde gevoelens rondlopen en al een potentieel gevaar kunnen zijn!
De opa van die Mandy was waarschijnlijk geen pedofiel. Mogelijk was hij alleenstaand achtergebleven, maar had hij nog wel onvervulde seksuele gevoelens. En zijn kleindochter werd vanaf 8 jaar dan natuurlijk wel een heel verleidelijk ‘vrouwtje’, die zomaar voor het grijpen was. En wie twijfelt nu aan de bedoelingen van opa? Zij had toen ook beter moeten weten wat er aan de hand was en het niet zolang door laten lopen. Maar naïef en bang voor de gevolgen wat er zou gebeuren met haar opa en de familie. Angst voor het onbekende laat te vaak grensoverschrijdend gedrag plaatsvinden.
Dit zijn allemaal de voorbeelden dat er nog heel veel te verbeteren valt in het voorkomen van grensoverschrijdend seksueel gedrag. Daarom schrijf ik daarover.





