Lolita

Een historisch overzicht van een onterecht verboden woord!

Wie me goed leest – en dan bedoel ik ook echt goed: vanaf jaren geleden! – die weet dat ‘Lolita’ ook altijd wel een deel was van mijn rode draad. Voornamelijk op het gebied van de erotische draad, die ik al heb, vanaf zo ongeveer mijn 13e of 14e jaar. Toen ontdekte en las ik namelijk al het ‘beruchte’ seksblad ‘Lolita’ van de minstens even ‘beruchte’ Joop Wilhelmus. Ik heb daar ruim 2 maanden geleden al een uitgebreid artikel over geschreven. Dat artikel gaat dus over dat blad, waardoor het woord ‘Lolita’ zo beladen is geworden. Iedereen die dit woord ziet of hoort lijkt dan aan kindermisbruik en zelfs kinderporno te denken. Terwijl dat woord al veel langer bestond, in het ook alweer ‘beruchte’ boek van Vladimir Nabokov. Het meisje in het boek werd door de hoofdpersoon ‘Lolita’ genoemd. Een boek uit 1955. Dat boek heb ik heel mijn leven nooit gelezen, maar sinds vorig jaar staat het in mijn ‘Erotische Boekenkast’.


De ‘Erotische Boekenkast’, voornamelijk onderste plank. Lolita staat wegens het formaat daar boven. 😉

Naast Nabokov staan boeken van Heleen van Royen, Drs. S. (P.), Louis Paul Boon, Marith Iedema, Marise van der Boom, Linda de Munck en diverse seksbladen zoals Chick (Dordrecht en Amsterdam), Candy, Rosie, Tuk, Seventeen en vele andere titels. Alles van oud tot nieuw, naast en door elkaar. Alles, behalve de ‘Lolita’, het seksblad. Want dat is na die latere beruchte wetswijzigingen verboden, want tot ‘kinderporno’ verklaard. Jammer, want vooral de eerdere uitgaven bevatten heel veel teksten van Wilhelmus en vele goede experts en belanghebbenden over een betere seksuele opvoeding en meer begrip voor die andere (verboden) letter in het LHBTIQRS-circuit: de ‘P’ van pedofilie. Maar er zijn er nog meer, zoals de ‘H’ van ‘hebefilie’, of ‘E’ van ‘efebofilie’. Gaat het al duizelen? Prima, dat deed het mij vroeger ook al, toen ik al die ‘verschillen’ ontdekte. Omdat de domme massa al die ontbrekende letters samenvat in de (‘foute’) P, en daarna allemaal als kinderverkrachters bestempelt, wordt al die materie beladen, genegeerd en zelfs verboden in de media. En mensen die hier toch iets mee hebben, daarover durven praten, of zelfs zoeken naar materiaal over de materie, worden allemaal verdacht van zoeken naar kinderporno. En dat is een zwaar misdrijf in de wet. Zonder uitzondering.

Geen wonder dat ik bij (soms) zoeken naar ‘Lolita’, voor eventuele achtergebleven boekjes op zolder van vroegere liefhebbers, op gruwelijke waarschuwingen stuit en natuurlijk niets vind. Een zoeker naar ‘Lolita’ is erger dan de meest extreme nazi met keiharde racistische en antisemitische voorkeuren, want daar kan je wel van alles over vinden. 😛

Dit bizarre feit was de aanleiding om toch nog wat meer over Lolita te schrijven. Want naast het boek zijn er ook nog films gemaakt! Zowel voor als na het verbod op kinderporno, maar door de geschiedenis blijvend omstreden gebleven. Daarom meer hierover en over de geschiedenis van een onterecht verboden woord.

Stanley Kubrick – Lolita (1962)

Zeven jaar na verschijning van het boek, durfde de regisseur Stanley Kubrick de verfilming ervan aan. Dat dit toen al omstreden was, bleek uit de expliciete officiële trailer voor de film:

Kubrick was door al zijn films wereldberoemd, als een van de grootste en meest invloedrijke filmmakers ter wereld. Dus niet zomaar iemand.

Hoewel ‘Lolita’ dus voordat de film uitkwam, was omstreden (natuurlijk vanwege de inhoud…), werd het uiteindelijk toch een groot succes. Waarschijnlijk door de goede regie en acteurs. Ik heb de zwart/wit film nooit gezien. En nu achteraf zoekend naar meer over de actrice van ‘Lolita’: Sue Lyon, hoef ik ‘m ook niet zo nodig te zien. Het lijkt me zeer ouderwets en (natuurlijk) niet zo erotisch gemaakt, en zo ziet Lyon er ook niet uit. Ze was 14 toen ze erin begon te acteren, maar ze ziet er meer uit als 17 of 18. Tijdens publicaties werd ook gezegd dat ze 17 zou zijn. Want de producer zei letterlijk: “We knew we must make ‘Lolita’ a sex object where everyone in the audience could understand why everyone would want to jump on her.” En dat is lastig met een 14-jarig meisje. Maar dat was ze toch echt. En ze speelde ook een 14-jarige Dolores, die door de hoofdpersoon Lolita zou worden genoemd. In het boek was ze zelfs 12…
Iedereen lag in een spagaat om het ‘moeilijke’ boek van Nabokov goed te verfilmen. Het resultaat mag dan filmisch gezien mooi gedaan zijn, maar ik zie het niet terug in de foto’s:




Adrian Lyne – Lolita (1997)

In 1997 was de zedenwet al wel aangepast en kinderporno expliciet verboden. Toch durfde Adrian Lyne het opnieuw: zijn verfilming van Lolita. Hij was in de meeste van zijn films al bezig geweest met moeilijke en zelfs ‘Fatale Attracties’, en daar hoort Lolita dan ook wel goed thuis. 😉

Lyne wilde zelfs zo ver gaan, dat Dolores ‘Lolita’ Haze in zijn film ook 12 jaar zou zijn, net als in het boek. Hij wilde zijn versie volledig trouw laten zijn aan het boek van Nabokov. Later werd dat toch ook weer veranderd in 14. Mogelijk zou het leeftijdverschil met de actrice te veel opvallen? Dat was dit keer Dominique Swain, die tijdens het maken van de film 17 was. Zij zag er in tegenstelling tot Lyon wel uit als een jonge tiener, die zomaar 14 of 15 had kunnen zijn:




Lyne heeft er veel meer een ‘erotisch’ getinte film van proberen te maken, met meer naakt, wat de acceptatie in Amerika gelijk een stuk lastiger maakte. De film is wereldwijd dan ook niet zo’n succes geworden als de versie uit 1962. Jammer, maar begrijpelijk.
Deze film heb ik ook niet gezien, want die komt natuurlijk nooit meer zomaar op TV, maar zou ik toch wel een keer willen kijken. Gewoon vanwege de plaatjes. 😉

Het boek van Nabokov heeft dus sinds de verschijning in 1955 de gemoederen in de wereld aardig weten te beroeren. En waarom eigenlijk, als het ‘slechts’ een verhaal is over ‘slechts’ één ‘foute’ liefdesrelatie? Natuurlijk ligt het veel breder. Feitelijk overal is het verhaal een verborgen taboe. Het taboe van relaties met minderjarigen. Omdat meisjes vanaf die leeftijd overal een bijzondere aantrekkingskracht hebben. Het ‘Lolita Effect’ is niet zeldzaam, het komt in de mensenwereld altijd en overal voor en dat verdwijnt niet! Daarom heb ik dat artikel destijds geschreven.

Nabokov heeft het aangedurfd het altijd bestaande taboe uit te beelden. Dit nu is de geschiedkundige waarde van het boek! En alles wat er daarna volgde. De films en in Nederland dan dat seksblad. Met de goede bedoelingen van Wilhelmus, vercommercialiseerd tot kinderporno. Als hij zich nu nog had gehouden aan de betekenis van het woord ‘lolita’, en zich had beperkt tot 12-17-jarigen, zonder te harde porno, dan had het blad misschien breder geaccepteerd kunnen worden. Maar zichzelf overschattend, dacht hij dat alle minderjarigen betrokken moesten worden in de seksualiteit, zoals de ouders dat beleven. En dat was een stap te ver over de grens.

Voor mij betekent ‘lolita’ dus de herinnering aan mijn geschiedenis na de kennismaking met het blad ‘Lolita’, waarin ik toen mijn eigen frustraties herkende als jonge puber, verlangend naar seks. Dat is niet gek, vreemd of ziek! Dat hebben meisjes ook en meestal nog eerder dan jongens. Daarom zag ik dit blad als ‘woordvoerder’ van mijn verlangens. Ik had in die tijd nog geen idee van commerciële kinderporno of de misbruik die daarin ook plaatsvond. Pas later, als volwassene, ontdekte ik dat. Maar ik blijf nog altijd achter de basis staan, waarvoor Wilhelmus het in zijn naïviteit had gemaakt.

In de commerciële porno wordt het woord nog altijd misbruikt door zogenoemde ‘pedosites’ op internet, tegenwoordig meestal alleen nog op het ‘darkweb’, zoals het ‘onion-netwerk’ via de browser ‘Tor’ genoemd wordt. Zelfs als je daar zoekt op ‘Lolita magazine’, word je vaak verwezen naar hulpverlening voor pedofielen… Het is bizar hoe deze verminking van het woord gewoon algemeen wordt aanvaard. Het is zo fout, omdat het woord ‘lolita’ absoluut niets met pedofilie te maken heeft. Liefhebbers van jonge pubers vanaf 12 jaar zijn geen pedofielen, maar ‘hebe-’ of ‘efebofielen’, als ze al expliciet alleen maar van die leeftijdgroep houden. De meeste mensen hebben echter een veel bredere liefde voor vrouwen, waar de jongere onder de 18 jaar ook toe behoren. Dat is natuurlijk en dat verstoten we als niet normaal en zelfs ongezond. Onbegrijpelijk. Mannen (maar vrouwen ook!) voelen zich altijd schuldig en beschaamd als ze durven kijken naar meisjes onder de 18. Ze krijgen direct een stempel, als dit ontdekt wordt en zelfs al hebben ze nog nooit meisjes van die leeftijd benaderd of aangeraakt, worden ze voor gevaarlijke pedoseksuelen uitgemaakt. Als dit escaleert is hun leven voorgoed vernietigd. Alleen maar omdat… etc.

Zelfs in het boek van Nabokov wordt het verhaal beschreven als een waarschuwing voor ouders, om beter naar hun jonge dochters te kijken, naar wat ze doen. En of dat ‘gevaarlijk’ kan zijn. Dat kan natuurlijk heel slim zijn geweest, omdat het anders als een promotie van ‘lolita-liefhebbers’ gezien had kunnen worden. Nu blijft het een opmerkelijke, maar waarschuwende roman, die daarom verkocht mag blijven worden.

Moraal van het verhaal

Het komt altijd uit op hetzelfde, als ik over dit onderwerp schrijf. ‘Lolita’ heeft formeel niets met pedofilie te maken en zou daarmee niet mogen worden gelijkgesteld. De domme en zeer asociale commerciële (verboden) kinderporno blijft dat echter wel doen en daarom is het verbod in de media blijvend. Ik mag niet zoeken naar ‘lolita’ op internet. So be it. Ik blijf dit echter bestrijden. Natuurlijk kijk ik een beetje uit, waar en hoe vaak ik dat doe. Maar ik besef dat dit wereldwijd (vooral vanuit Amerika) gemonitord kan worden. Ook: so be it. Laten wetsdienaars goed onderzoeken wat ik met dat woord doe of wil… Ooit werden mijn motieven niet begrepen en (te) zwaar beoordeeld. En onterecht veroordeeld. Daar heb ik nog altijd last van. Maar juist ook daarom blijf ik hier nu zo op hameren. Er zijn echte misdadigers en misbruikers. Ga daar maar naar zoeken. Ik heb daar niets mee te maken en wil alleen mensen wijzen op de natuurlijke seksualiteit, ook al vanaf de kindertijd. En op de natuurlijke gevoelens van mensen. Die laten zich niet stoppen op onnatuurlijk vastgelegde leeftijdsgrenzen. Leer dat begrijpen en ermee omgaan. Dat blijft mijn boodschap.

Dit bericht is geplaatst in Column, Cultuurfilosofie, Opmerkelijk Nieuws, Seksualiteit met de tags , , , , , , , . Bookmark de permalink.

Eén reactie op Lolita

  1. Pingback: Restflitsen november 2026 1 – Kleine en grote speldenprikken | De Rest van het Avontuur

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *