Een erotische streken roman
Dit artikel kan een voorbode of misschien zelfs inleiding zijn van een nog te schrijven boek. Iets wat ik al jaren ergens ver verstopt in mijn achterhoofd had, en wat zelfs nog wel eens geadviseerd is door mensen die mijn schrijverijen wel kunnen waarderen. Al was het alleen maar voor mezelf, om hiermee dan eindelijk eens beter tot mijn ‘recht’ te komen. “Waarom schrijf je geen boek?” Is een veel gestelde vraag. Ik antwoord dan altijd dat ik dit niet kan. Ik kan me niet concentreren op een langdurig project, wat een boek toch is? Ik ben iemand van de korte stukjes. Vroeger ‘columns’ genoemd, maar door de steeds vaker groeiende lengte beter ‘essays’. In ieder geval ‘kort’ vergeleken met een boek, wat een begin en een eind heeft, met hoofdstukken die elkaar op een of andere manier opvolgen. Hoewel dit ook niet klopt: Veel schrijvers (zoals ik) bundelen die kortere artikelen vaak in een verzamelboek. Ik heb er pas nog enkele gelezen van een oude woordenkunstenaar: Guus Dijkhuizen. Losse artikelen of verhalen, zonder enig verband. Of het moet zijn getroebleerde leven zijn, wat de rode draad is? 😉
Zoiets zou ik misschien wel kunnen. Maar ik ben er nooit uitgekomen of ik dat wil, laat staan er een begin mee gemaakt. Toch blijft het kriebelen.
Een aantal weken geleden zag ik in de media een nieuwe roman verschijnen van Connie Palmen. Een bekende Nederlandse schrijfster van romans, maar juist ook veel essays en wetenschappelijke artikelen. Ze wordt ook wel een ‘filosofe’ genoemd. Geen idee waar ze dan over schrijft, want ik heb nog nooit iets van haar gelezen… Het meeste wat ik me kan herinneren was haar turbulente relatie met een andere bekende Nederlander: Ischa Meijer. Die was als journalist en presentator vaak in het nieuws, meestal vanwege omstreden gedrag of uitspraken. Het lijkt er een beetje op dat Connie Palmen dankzij zijn invloeden veel van hem heeft overgenomen en ook van zijn stijl, wat haar schrijfsels dan weer populair maakte. Beiden zijn vereerd maar ook gehaat. Dat voelt wel wat bekend aan, hoewel ik dus niks met beiden had. 😉


Connie Palmen en Ischa Meijer
Maar die laatste roman van Connie Palmen is: ‘Johnnie Walker’. Dat deed gelijk een lampje bij me branden! Een laatste uitwerpsel van de alcoholiste die Connie Palmen ook is? Hahaha!
Het boek heb ik inmiddels ook, digitaal. Ik heb er wel een paar keer mee in mijn handen gestaan bij de boekwinkel, maar twijfel of ik het ook echt wil lezen. Haar stijl is toch niet zo makkelijk. Alleen de titel past dus goed bij mij. 😉
Die ‘famous’ kip?
Wie een beetje creatief denkt, ontdekt in de titel iets als ‘The Famous Grouse’, een andere bekende Schotse (blend) whisky. Omdat ik de titel van Palmen niet meer kan gebruiken, dacht ik aan een andere gerelateerde naam. En een kip is toch ook een soort ‘hoen’, wat de sneeuwhoen van die whisky ook is. Kippen onder elkaar… Net mensen. Ook in allerlei soorten, maten en kleuren. 🙂
Eerlijk gezegd vind ik Famous Grouse lekkerder dan de meeste Johnnie Walkers! Iets meer smaak, maar zacht en niet te scherp, zoals Walkers’ Red. De prijs ligt alleen vaker wat hoger, als er geen aanbieding is. Als wel, dan koop ik die liever dan de Walker. 🙂
Verder kan je daaronder van alles verzinnen. Palmen vertelt haar (geromantiseerde!) verhaal, ik zou het mijne kunnen maken. Wel met de rode draad van de alcoholist er doorheen, net zoals bij haar.
Maar wat ga ik er dan van maken?
Een simpele ‘biografie van een Restant’? Wie of wat is dat? Oninteressant om te lezen.
“Sex sells” zei die andere schrijfster Heleen van Royen pas nog, dus dan maak ik er toch een ‘erotische streken roman’ van? Erotiek! Smullen! En alles uit mijn Hollandse streek? Boeiend! Toch? Of mag de erotiek niet al mijn rode draden gaan overheersen? Het is natuurlijk niet het enige wat van belang is. Maar om het te verkopen en sowieso logischerwijs te starten met de ‘kip’, toen die als jonge puber met de seks van Dordtenaar Wilhelmus in aanraking kwam, is gewoon de waarheid en kan mensen aantrekken. Ik weet het nog niet.
Moet ik alles helemaal (opnieuw) zelf gaan schrijven? Terwijl ik in de artikelen van nu ruim 30 gepubliceerde jaren vrijwel alles al heb geschreven? Kan ik veel van die stukken simpelweg bundelen? Of wordt het dan onleesbaar?
Ik denk er zelf uiteraard veel te diep over na, zoals gewoonlijk, en dan gebeurt er weer niets.
Mensen als Van Royen hebben een ‘ghostwriter’; iemand die het verhaal schrijft of vorm geeft, met input van de hoofdpersoon. Maar dat heb ik niet. Een poging iemand in Dordrecht daarvoor te vinden, is mislukt. “Je kan goed schrijven en prima daar zelf iets mee doen.” Maar dat doe ik dus niet. Naast dit soort schrijfsels op een blogsite, die door alle omstandigheden nog maar matig bezocht wordt. Dus… Wat nu?
Ik zou hier best een poll aan durven wagen, maar met een handvol bezoekers, die mijn gehele achtergrond misschien niet eens kennen, zie ik daar ook geen heil in.
Ik zet het dus weer in de wachtkamer. Kip in de koelkast. Denkend aan betere tijden. 😉






