Want dromen blijven bedrog, beste Boulevard-rioolpers!
Toen ik dit artikel begon was ik geïnspireerd geraakt door het nieuws van het overlijden van de zanger Ben Saunders. Ik kende hem niet. Omdat ik nooit naar programma’s als ‘The Voice’ heb gekeken en dat ook nooit zal doen. Ik houd niet van het grootste deel van de Nederlandse televisie, vooral als het om (spel- en talk-) shows gaat. Eigenlijk het grootste aanbod. In mei heb ik daar al een ludiek artikel over geschreven: ‘Nederlandse televisie is allemaal waardeloze SHIT!’
Ik ben afgekickt na het stoppen van ‘DWDD’ met Matthijs van Nieuwkerk. Wat daarvoor in de plaats kwam, haalde het niet meer hierbij en deed me dagelijks meer doen ergeren, vooral aan koppen zoals die van Eva Jinek. Zo arrogant en nep… Het klopte niet meer.
Toen ben ik overgestapt naar (om die tijd, na het nieuws van 18.00 uur) ‘RTL Boulevard’. Niet omdat ik wel fan was of ben geworden van de Boulevard-pers, die alleen maar uit is op seks en sensatie… Maar het concept van alle nieuws rond Bekende Nederlanders, hun feestjes en hun drama’s, tot de dood aan toe, kon ik wel kijken. Een soort van Story of Privé in de wachtkamer van de dokter, als de Playboy daar niet ligt. 😉 Een programma met een (cynische) lach en een (geveinsde) traan. Ik verbaas me nauwelijks meer dat ik steeds minder Bekende Nederlanders ken. Als je niks kijkt, weet je niks. Houden zo! 🙂
Maar dan dus Ben Saunders. Er gaan zoveel mensen dood, van een natuurlijke door ouderdom of van een dramatische door ziektes als kanker. Net als ‘gewone’ mensen. Maar daar huilt niemand om. Collectief verdriet om iemand die ‘iedereen’ kent voelt beter. 😛
Wat me in dit geval opviel, was eerst zijn (te) jonge leeftijd en geen terminale ziekten, alleen chronische hernia’s, wat het leven een stuk lastiger maakte, zeker gezien zijn liefde voor het zingen op een podium, maar niet dodelijk was.
Daarnaast had hij blijkbaar een geweldig netwerk van veel goede vrienden, een gezin met liefhebbende kinderen en partner, familie en nog altijd vele fans. Vrijwel iedereen hield van hem.
Hoe kon hij dan op die tot heden onbenoemde daad komen, om blijkbaar in een afgelegen recreatieplas zelf uit te stappen? Tot heden werd het NERGENS benoemd. En in al die dagen reportages over de reacties van zijn omgeving en alle bekende Nederlanders die hem kenden en hem “zullen missen,” NIETS over de doodsoorzaak. Want over zoiets dramatisch als zelfdoding praat je niet. In tegendeel als het over een brute moord gaat; dan worden dagen, maanden en jaren later (door de diverse rechtszaken; bijvoorbeeld Peter R. de Vries) de feiten steeds weer opgerakeld. Maar dit? Terwijl blijf ik dus juist lopen met de vraag: WAAROM DAN??? Kende en begreep niemand zijn persoonlijk leed? Nee, daar mag je niet over praten. Privacy. En dat vind ik dan ook weer bullshit. Juist ik, die ook steeds vaker kamp met wensen om ‘ermee te stoppen, zolang ik het nog zelf kan beslissen’, wil ik weten wat er achter zit. Daar kunnen lotgenoten van leren. Dat zelfs met zoveel geliefde mensen om je heen en schijnbaar een gelukkig bestaan, iemand toch niet meer wil. En dat belangrijker vindt, dan het verdriet wat hij achterlaat na zijn gekozen vertrek. Dat is dramatisch. Daar moet over gesproken kunnen worden!
Het eerste wat toen opeens in mijn gedachten kwam was:
“Boulevard of broken dreams”.
Omdat het RTL Boulevard was, waar zo vaak wordt gesproken over de ‘dromen’ van een artiest. Ze komen aan het woord, vertellen over hun successen of juist tegenslagen en heel Nederland smult.
Maar dromen kunnen bedrog zijn… Of gewoon anders uitlopen. Of helemaal uitkomen. Alles is mogelijk. En ieders dromen zijn anders. Maar we moeten allemaal blijven beseffen dat het dromen zijn. Een afspiegeling van een werkelijkheid. Die maar weinigen echt kunnen laten uitkomen. Meestal moet je leren leven met andere uitkomsten. Als je daar al mee kunt leven… Sommigen kunnen dat blijkbaar niet. En dat vind ik juist interessant!
Die titel ‘Boulevard of Broken Dreams’ deed me ook denken aan iets uit het verleden. Het was iets bekends; een film, boek of song… Ik wist zeker dat er meer achter zat. Toen ik echter op internet ging zoeken kwam ik voor 90% alleen maar een vrij recente hit tegen van een of andere Amerikaanse rockband ‘Green Day’ uit 2004, waar ik nog nooit van had gehoord. En nog een oude melodie uit 1933, uit een film ‘Moulin Rouge’ uit die tijd, waar ook veel ‘broken dreams’ in voor zullen komen. 😉 En als je heel goed zoekt, kom je wel een verklaring over de betekenis van de metafoor tegen, over ‘gebroken dromen’. Want dat is het natuurlijk. Zoveel mensen die je kunt tegenkomen op een ‘wandelboulevard’, elk met hun eigen (verloren) dromen.
Dat was dus mijn bedoeling met deze titel. En dat vind ik te interessant om het niet meer uitgebreid over te hebben.
Na het drama van Ben Saunders word je op die (RTL) Boulevard dan snel weer weggetrokken naar andere ‘drama’s’ rond de ziekte van René Froger, die een of andere immuunziekte blijkt te hebben, die zijn spieren aantast. Oh wat een drama! Hij moet al zijn optredens afzeggen, vanwege zijn behandelingen en herstel! Hij is 65 jaar en heeft een ziekte. Niet levensbedreigend en het is te behandelen! Maar hij moet het even rustiger aandoen en kan voorlopig niet optreden. Drama! Pfff… Ik ben ook 65 en kan al bijna 15 jaar niet meer gewoon werken en de (leuke) dingen doen die ik voorheen wel kon. Daar leer je mee leven. Het is geen drama. Er zijn veel jongere mensen die (bijna) niets meer kunnen. Hier moest ik dus even bijna van kotsen…
Froger is ook eigenlijk zo’n nepfiguur, die toevallig wel goed kon zingen en een leuk uiterlijk mee had. (Nu niet meer; hij is een opgeblazen plofkip geworden…) Met ‘zijn’ single ‘Alles kan een mens gelukkig maken’ is hij doorgebroken. Ik heb die ook vaak met plezier gedraaid toen, op de radio! Toen wist ik niet eens dat het eigenlijk een nummer was van ‘Het Goede Doel’, geschreven door Henk Westbroek. Maar die kwamen toen alleen ergens heel klein in de credits voor… Froger vaarde er wel bij en werd een grote ster. Fijn voor hem. Maar nu zie ik dat allemaal anders. Allemaal nep-figuren, net als al die andere ‘Toppers’. Zum kotzen. 😛
Ik kreeg toen eigenlijk het idee om van dit artikel een erg cynisch stuk te maken, waarin ik alle bedrog en nep-gasten door het slijk haal. Van ‘opgeblazen’ zangers, zangeressen, (ex-) modellen, veel bijgewerkt met botox en dergelijke, Koningshuizen, die al vele jaren niet meer van deze tijd zijn, maar toch mateloos populair blijven bij het domme volk; nu weer het echte drama rond wijlen prinses Diana van Engeland, die het veld moest ruimen voor een ander en vele andere asociale complotten rond de blijvende symbolische macht van die nep-figuren. Nog een keer kotsen…
Toen ik aan Koningshuizen dacht, ging mijn gedachte ook gelijk uit naar de vele bekende homo’s in de Nederlandse showbizz. Naar mijn gevoel altijd een overdosis geweest, zeker de laatste decennia, dat het zo ‘hip’ is om tolerant te moeten zijn met de LHBTQetc+++ mensen. Met kotsmisselijke regenboogpaden tot gevolg! Terwijl slechts maximaal 6% van de hele bevolking homo of bi is!
En de P blijft onbenoemd. Asociaal en pure discriminatie.
De grote Koningshuis-journalist van RTL Boulevard is ook een homo: Jeroen Snel. Op zich vond ik hem altijd een prima en nette verslaglegger en hij is ook goed bekend met de mensen van ons Koningshuis. Dat hij homo is, zie je er eigenlijk niet aan. En dat vind ik de beste. Beter dan misselijkmakende mensen als Goor&Geer, soms zelfs Paul de Leeuw, hoewel hij ook zijn mooie momenten heeft, in heel serieuze programma’s.
Maar bij de meeste vind ik de geaardheid zicht- en hoorbaar eraf druipen en dan wil ik het niet meer zien. Ik vind daar iets van. En niet positief. Toen ik echter las over de jarenlange worsteling van Jeroen Snel met zijn Christelijke opvoeding, gevolgd door werken voor de EO en toch echt veel mensen om hem heen die homoseksualiteit afkeuren (wat nog steeds gebeurt in die kringen!), waardoor hij lang niet kon leven zoals hij wilde, vond ik het ook niet meer leuk om alle homo’s door het slijk te halen. Ik laat het hier dus bij. Waarbij ik nog wel wil opmerken dat overdaad altijd schaadt. Op elk gebied. Dus een beetje dimmen mag van mij wel. 😉
Nu ik toch zo ‘gezellig’ bezig ben met kotsen, wilde ik het ook al lang hebben over bepaalde koppen van Bekende Medelanders, die ik echt te vaak en op een vreselijk irritante manier oneindig vaak langs zie komen. Vooral in de reclame. Want tja… een bekende lul of trut verkoopt blijkbaar beter… Nou… Mij stoot het alleen maar af!
Te beginnen bij Beau van Erven Dorens! Op zich een prima presentator en voor op de buis ziet hij er aardig uit. Maar ik kots steeds vaker en meer (emmer staat klaar!) van de reclame rond ‘Social Deal’, waar zijn kop op een stuntpak staat en hij of van een flat dondert, of (tegenwoordig) van een achtbaan. Waardeloos, maar die wordt overal wel de hele dag in bijna elk reclameblok getoond! Verschrikkelijk! Ik doe echt meestal mijn ogen dicht als ik het verwacht of het beginmuziekje hoor. Helaas lukt dat niet altijd. 🙁
En dan zelfs een zogenaamd kwalitatieve zangeres en actrice met de naam Bente! Vliegend voor Vodafone! 😛
Ook ronduit VERSCHRIKKELIJK! Ten eerste begrijp ik niet dat deze ‘Edison-winnaar’ met zogezegd veel goede capaciteiten, die ze in heel veel diverse producties op tv en film laat zien, zich overgeeft aan het laagste in de media: reclame. Dat doe je als echte artiest gewoon niet. We leven hier niet in het domme Amerika… Nee, ze is een ‘nuchtere’ eigentijdse Hollander, die alleen werkt voor haar dikke portemonnee. Behorend (of willen behoren) bij de elite dus. Ik kende ze al nauwelijks, maar toen ik haar zo zag langsvliegen in die waardeloze reclame, zakte mijn respect naar het naakte nulpunt. 😉
Gelukkig schijnt ze inmiddels een relatie te hebben (met een man, dus geen lesbo 😉 ), anders had ik nog geschreven: “Wie zou ooit met haar willen Fokken(s)?” 😉
Vaste lezers weten dat ik de reclame haat, vanwege alle nep en ronduit asociale commerciële indoctrinatie, dus feitelijk vind ik elk min of meer gerespecteerd Bekend Gezicht daarin dom en elitair. Ze doen het gewoon voor (nog meer) geld, omdat hun reguliere werk ze ook geen miljonair maakt in Nederland. Tja…
En dan kan ik nog even doorgaan met reclames voor de supermarkten en dergelijke. Maar voor nu vind ik het even genoeg.
Rest alleen nog blijven dromen…
… van een wereld waarin niet zoveel nep is, mensen elkaar eindelijk gaan respecteren voor wie ze zijn en tolerantie een standaard begrip is, waar geen reclame of ongepaste promotie voor gemaakt moet worden. Een leefbare wereld voor iedereen. Blijf dromen.
Een Boulevard of Broken Dreams. 😉
