Lenteflitsen van De Rest

Want eindelijk is het echt zover!

Om 15.46 uur op vrijdag 20 maart vond de ‘Lente-equinox’ plaats. Vroeger boeide dit me allemaal niet en was het gewoon “altijd op 21 maart” maar afgezien dat het dus meestal juist op de 20^e plaatsvindt en echt tijdgebonden is en omdat ook mijn dochter geboren is op 20 maart, heeft de dag voor mij een grotere betekenis gekregen. Maar vooral ook omdat ik de laatste jaren veel gevoeliger ben geworden voor de stemmingen van de seizoenen… Deprimerend in de herfst, moedeloos en mentaal koud in de winter en eindelijk de verlossing: grijs en bruin veranderen weer in groen en vele vrolijke kleuren van de steeds weer opnieuw opbloeiende natuur. Het geeft me weer moed voor dit jaar om verder te gaan. Het stemt me vrolijk. En daar moet ik gebruik van maken!

Daarom snel weer even wat ‘leuke’ flitsen van de dingen die me nu boeien.

Maar eerst even een koude douche, voordat het me nu al te heet onder de voeten wordt… Want afgelopen week vonden op 18 maart de…

Gemeenteraadsverkiezingen 2026

… plaats. Op het moment dat ik dit artikel al begin te schrijven, was dit gisteren. Tegenwoordig verdeel ik de grotere artikelen liever, omdat het schrijven me toch wat lastig afgaat, vanwege mijn moeilijke ogen… Over mijn gezondheid later meer.

In nota bene mijn laatste artikel schreef ik nog dat ik mogelijk helemaal niet wilde stemmen dit keer. Of anders een blanco stem uitbrengen, als signaal, wat overigens niet zal aankomen. Mijn vertrouwen in de politiek is tot een dieptepunt gedaald…

Toen las ik op Substack opeens een stukje van Renske Leijten, voorheen kamerlid voor de SP:
‘Niet D66 maar Partij van de Thuisblijvers is de grootste van Nederland’.

Haar pleidooi voor de lokale politiek trof me wel en gaf me toch de overtuiging dat een stem voor een lokale partij waar ik achter kan staan beter is dan ‘thuis blijven’. Nu was ik zoals eerder gezegd toevallig toch al in het ziekenhuis voor een scan van mijn bloedvaten, dus een bezoekje aan het in de grote hal geplaatste ‘pop-up’ stembureautje was geen extra inspanning. En ik heb gestemd op de voor mij beste belangen vertegenwoordigende partij, die ook breder kijkt dan de eigen neuzen lang zijn: de VSP. Het is vrijwel nergens meer terug te vinden, maar volgens mij staan die letters voor: ‘Verenigde Senioren Partij’. Een soort lokale 50-plus. Maar door de tijd zijn de standpunten veel breder geworden en hoewel de senioren nog wel het centrum van de partij vormen, richten ze zich gewoon waarop het moet: Dordrecht als geheel. En daarin hebben ze wat mij betreft goede standpunten en ik voel me wel gesteund door hun lijsttrekker Margaret Stolk, die zich zeer actief ook bemoeit op de sociale media.

En in de lokale berichten zie ik de partij prima actief en zich hard maken voor veel belangrijke kwesties. Dat doen ook wel de VVD en de SP maar hun retoriek ligt inmiddels te ver achter mijn waarheden. Dus voor het eerst VSP gestemd:

En inmiddels zijn de voorlopige uitslagen ook bekend:

Dan zeggen de media dat er in Nederland meer op lokale partijen is gestemd én dat de opkomst gelukkig weer wat hoger was dan vorig jaar:

‘Alle stemmen geteld: kiezer gaat voor lokale partijen, opkomst tóch hoger‘

Maar in Dordrecht blijkt tot nu toe de opkomst slechts 48,3% te zijn, tegen dan wel 46,9% 4 jaar geleden, maar de lokale partijen hebben over het algemeen niet veel gewonnen. Er hebben een paar nieuwe splinterpartijtjes meegedaan, die zoals te verwachten handjesvol aan stemmen kregen… De oude grootste lokale partij staat nog altijd op 10%, maar is blijft gelukkig dan wel achter mijn keuze, de VSP, die wel met 1,6 procent is gestegen en waarschijnlijk een zetel meer krijgt in de raad. En zoals iemand zegt: misschien kan de partij nu ook een wethouder leveren. Dan hebben ze wel wat meer invloed dan voorheen.

Verder blijft het Dordtse klootjesvolk stug geloven in de oude linkse en rechtse fossielen en stemmen grotendeels op PvdA/GroenLinks (de grootste in Dordrecht) en de VVD, de tweede. De kapitalisten moeten wel natuurlijk. 😉

Zo blijft de oude structuur ongeveer gelijk en weet ik nog niet zeker of veel megalomane plannen van de oude lokale bestuurders aangepast zullen worden of dat er nu alsnog realistischer naar wordt gekeken. En of het hete hangijzer van het nieuwe komende AZC blijft staan. Ik denk het wel. Ze zijn dat ook min of meer verplicht aan Den Haag, door de bestendige spreidingswet.

Ik zie nog niet veel veranderen in Dordrecht. Maar dat zie ik helemaal niet in de politiek, dus ik laat het maar weer hierbij en ga verder met mijn leven, waarin altijd nog genoeg gebeurt om me drukker om te maken. 😉 Over 4 jaar weer en tussentijds misschien nog een paar keer voor de provincie en mogelijk opnieuw vallende kabinetten… Hahaha!

Maar dan nu een onverwachte schok, die me donderdagmiddag overviel:

“Mijn huishoudelijke hulp wil niet meer bij me komen!”

Dit tussen quotes, omdat ik dit moest vernemen van haar manager. Dinsdag was mijn vaste hulp, die al ruim 3 jaar (!) prima mijn huis schoon houdt, gewoon hier en hebben we zoals gewoonlijk over alles wat ons bezig houdt gesproken. Met een lach. Want vrijwel altijd zitten we op één lijn en kunnen we soms hartelijk lachen om alle sores waar we mee te maken hebben. Zij heeft geen makkelijk leven (ik ga hier niet op de details in) en ik ook niet en misschien begrepen we elkaar daarom ook zo goed. Ik heb nog nooit iets van spanning tussen ons ervaren. En ze heeft mij ook herhaaldelijk gezegd zolang het kan en mag mijn vaste hulp te blijven. En dan opeens blijken er spanningen die ze niet meer kan dragen… Dit was een gigantische schok toen ik dit hoorde en dat werkt door. Afgelopen nachten nauwelijks geslapen. Ik blijf er maar over malen. 🙁

De grootste schok ligt in het vertrouwen. Als iemand tegen je zegt zich goed bij me te voelen en open over haar persoonlijke problemen durft te praten, omdat ze weet dat ik ze begrijp, hoe kan ze me dan niet eerlijk zeggen dat er ‘dingen’ zijn voorgevallen? Die ik nu maar moet zien te verzinnen? Enkele weken geleden was er één keer een groot misverstand: Ze had aangeboden wel een keer de ramen aan de buitenkant (de schuifpui) te willen zemen. Het was mooi weer en het was al weer een poos geleden. Ze zegt dit altijd leuk te vinden, zeker met de elektrische raamreiniger die ik heb. Buiten hoeven de hulpen dit niet te doen. Maar ze vindt dit gewoon leuk. Tot ik zei dat ik buiten een heel klein grijs muisje zag lopen! Toen werd ze stil. Terwijl we altijd tussen haar werk en in de pauze veel praten, was ze toen vrijwel stil. Ik zei dat en toen zei ze dat ze een hekel heeft aan muizen. Toen deed ik er een beetje lacherig over en zei zoiets als “Ach, zo’n heel klein muisje… Buiten vind ik ze wel leuk hoor! Maar binnen niet natuurlijk.” In het verleden heb ik wel een paar keer muizen binnen gehad en daarom heb ik ook constant zo’n ultrasoon apparaatje aan staan. Daarna vrijwel nooit meer last gehad, op een keer één mogelijk dove muis na… 😛
Maar toen ze later ging zitten voor haar pauze, barstte ze in tranen uit! Wat was er nu aan de hand? Het blijkt dat ze hier niets aan kon doen. Ze had uit haar kindertijd een trauma overgehouden door haar vader, die haar angst voor muizen wilde doorbreken door een muis in haar gezicht te gooien… Dat was natuurlijk een smerige streek! Maar dat wist ik niet! Ik heb haar dus excuses aangeboden en nog geknuffeld, dat dit niet mijn bedoeling was. Dat begreep ze ook wel. Het waren haar gevoelens die opspeelden. En voor mij hoefde ze ook helemaal niet meer buiten de ramen te zemen, wat ze nu ook even niet meer wilde. Ik kan dat zelf ook wel een keer, als ik weer in de tuin bezig ben. Maar de twee weken daarna hadden we het er niet meer over en ik nam aan dat we elkaar ook hierin nu goed begrepen.

Mogelijk was dit dan wel de druppel, volgens die manager, omdat er dus al vaker dingen waren gebeurd, zoals dat ik boos zou zijn geworden op dingen die ze fout deed. Absolute onzin. Ik ben nog nooit boos op haar geweest! Ze doet haar werk perfect! En iedereen laat wel eens een steekje vallen, maar daar kon ik nooit boos op worden! Ze is vaak moe en zit vol van al haar persoonlijke problemen, waar we dus zo veel over konden praten! Dat kon ze allemaal bij mij kwijt! Ik had respect voor haar!

Als het waar is dat dit echt haar initiatief was om te stoppen, dan voel ik me hier erg verscheurd bij. Ik vertrouwde haar voor 100%! Dat vertrouwen is nu weg en ik ben bang dat mijn toch al niet zo grote vertrouwen in de mensheid er nu niet beter op wordt. Het is niet voor niets dat ik liever alleen en thuis ben tegenwoordig… Iedereen zit in de eigen bubbel en wil niets te maken hebben met de ander. Generaliserend. Te veel vertrouwen in de mens breekt je op en kost je alle levensenergie. Daar heeft mijn dochter ook last van…

Toen de manager daarna zei dat ik volgende week een nieuwe hulp zou krijgen, een man…, protesteerde ik. Want ik voel me toch altijd het beste met een vrouw in mijn huis… Er zijn wel eens mannen geweest, als invallers tijdens vakanties of ziekte, maar dat was dan altijd eenmalig. Maar een man als vaste hulp… “Waarom dan?” vroeg ze me. Nou ja… Gevoelens! Dat had ik de laatste jaren op mijn werk ook! Ik had steeds minder connectie met de ‘boys’ van de Helpdesk, maar meer met het vrouwelijke kantoorpersoneel rondom me, waar ik toen vaker werkzaam was. Ook iets met gevoelens. Maar de manager verklaarde dat zij geen onderscheid maken; man, vrouw, geloof, ras; iedereen is hetzelfde als ze hun werk maar goed doen. Ik moest hem een kans geven. Ik gaf aan dit dan wel te zullen proberen en vroeg zijn naam. Hij heet Ahmed. Euh… Ik durfde op dat moment niet verder te vragen, maar een Turk? Marokkaan? Syriër? Van mijn vaste hulp had ik een keer vernomen dat ze een nieuwe man in dienst hadden genomen, een Syriër, die géén Nederlands sprak!

Volgende week ga ik het meemaken en als dit zo blijkt te zijn en hij ook nog Moslim blijkt te zijn, dan zal ik het direct moeten stoppen. Dit heeft NIETS met racisme of discriminatie te maken! Mijn huishoudelijke hulp komt in principe in elke hoek van mijn huis en overal is wel iets van mijn hobby ‘erotiek’ te zien, waar mijn oude hulp (en alle incidentele vervangers) nooit problemen mee hadden. Maar dit kan wel degelijk problemen geven.
En waarover praat ik met zo iemand? Over de ellende in zijn land? Hij zal mijn belevingswereld nooit kunnen begrijpen. Binnen twee weken zullen we moeten zwijgen en komt hij de ‘fabriek van De Rest’ stilzwijgend schoonmaken. Weg sociale aspect. Maar… dat vond de manager ook niet van belang! Het gaat om het schoonmaken. Hierin verschilt het nieuwe beleid van Salios, het bedrijf wat de zorg regelt, keihard met mijn wensen. Ruim 3 jaar geleden had ik overigens gekozen voor ‘Het Spectrum’, juist vanwege de kleinschalige en vooral persoonlijk gerichte opzet! Helaas is hier ook weer eens een fusie gekomen tussen drie zorgbedrijven, om de toenemende druk aan te kunnen en kostenbesparing door te drukken. We weten allemaal wat dit betekent: de mens staat weer niet meer op de eerste plaats. Rampzalig en droevig.

Wordt vervolgd, als ik mijn eerste aanvaring ervaring met Ahmed heb gehad…

Gezondheid

Op het moment dat ik deze ‘Lenteflitsen’ begon, had ik echt het voornemen om het na de politieke actualiteit over LEUKE dingen te gaan hebben! Ik had een paar onderwerpen in gedachten. Misschien een beetje erotisch getint, want dat begon bij mij inmiddels wel weer een beetje op te leven; die lentekriebels! Fysiek voelde ik me na het opnieuw stoppen met de drank en met nog wel de gevolgen van de operatie, toch al een stuk beter! Ik ga weer overal waar ik wil mijn boodschappen doen en ben afgelopen week toch wel vier dagen op pad geweest! Deels voor het ziekenhuis, maar het houdt me toch in beweging. En dat ging goed. Maar toen kreeg ik dat nieuws van mijn huishoudelijke hulp… Ik ben niet fysiek maar toch zeker mentaal weer ingestort. En veel erger dan na het stoppen met de drank. Het zal je niet verbazen dat ik nu weer snak naar een slok… Maar tot nu toe houd ik me in. Ik had me voorgenomen om dit keer de zomer nuchter te beginnen. En over een paar weken krijg ik ook weer de MRI- en echo-scan van de lever en dat gaat er weer om spannen, of dit na de vorige keer is veranderd, na toch weer periodes met drank. Ik kan het lot tarten, maar ik vrees dat ik dit zal verliezen. Toch voel ik me nu zo negatief dat dit een grote opgave wordt. Daar komt nog iets bij: ik heb weer een nieuwe aandoening!

Ik heb ‘mouches volantes‘ ofwel zwarte vlekjes voor de ogen, die meebewegen met de oogbol als die beweegt. Net alsof je continu vliegjes voor je ogen ziet vliegen, vandaar de naam. Op zich is dat meestal onschuldig, maar ik heb mogelijk een andere variant, veroorzaakt door een scheurtje in het netvlies. Dat is helemaal nog niet zeker, maar omdat ik nu al meer dan een week 1 groot ‘vliegje’ op mijn rechteroog heb zitten, is dit behalve irritant ook een risico als ik er niet naar laat kijken. Als het echt een scheurtje is, kan ik slechter gaan zien of zelfs helemaal blind worden aan dat oog!
BAM! Toen ik al die dingen las, dacht ik gelijk: dat kan er ook nog wel bij.

Nu is dit wel te genezen als ik er niet te lang mee wacht. In het Oogziekenhuis Rotterdam kunnen ze dit specialistisch met laser herstellen. Helaas bestaat zoiets niet in Dordrecht… Als ik het via de ‘Huisarts’ meld, zal ik wel eerst naar de lokale Oogpoli gestuurd worden, waar ze er in ieder geval naar kunnen kijken. Maar dan zal ik snel een doorverwijzing naar Rotterdam krijgen. Ik heb de route al bekeken… Hier word ik weer niet vrolijker van…

Na alle staande onderzoeken aan aneurysma’s, lever, longen en botten (nog niet genoemd; later een keer meer) mag ik dus ook met mijn ogen aan de gang… Ik denk dat ik dit jaar een 10-rittenkaart koop bij het ziekenhuis. Krijg ik misschien korting. Pfff…

Weg was al mijn vrolijkheid.

Wat nu? Tenslotte?

Ik kan hier onmogelijk een afsluitend ‘eindwoord’ aan verbinden. Alle onderwerpen lopen nu en houden me voortdurend (lees: te veel) bezig. Dan zou het een negatief eind moeten worden. Maar het is geen eind. En ik weet ook niet waar alles gaat eindigen… Ik heb hier niets van in eigen hand. Hooguit de keuzes die ik maak om wel of niet verder te gaan met behandelingen en met de huishoudelijke hulp die ik krijg… En om wel of geen sterke drank meer te drinken. Belangrijke keuzes. Maar ook die weet ik nu nog niet. Vaagheid troef. En een extra onzekerheid. Herken je het nog? ‘Het geheim van de verkeerde keuze’. Heb ik patent op in mijn leven…

Wat ik zeker weet is dat er dit weekend weer een dartstoernooi is in België en dit wordt verbazingwekkend geheel uitgezonden op Viaplee TV! Ongekend! Zelfs de finaleavond staat in de programmering gepland. Ondanks de gaande F1-wedstrijd en onophoudelijke voetbalellende.

Tot en met zondagavond dus volop afleiding door leuke en minder leuke potjes darts. Het voordeel van de minder leuke is dat ik dan even wat anders kan doen en niet uren onafgebroken moet concentreren om niets te missen, zoals bij langere, moeilijke en veel te intens drukke films. 😉

Daarvan komen er weer genoeg na het weekend op Veronica, waar ze weer eens een weekje superhelden programmeren… Puur luie en goedkope programmering, maar ook de Tv-première van Aquaman 2, die ik graag wil zien, ondanks de vernietigende kritieken. 😉 Vooralsnog zit ik in de avonden goed en word dankbaar afgeleid van de stortvloed aan negatieve gedachten. In de avond. Overdag moet ik nog even zien hoe ik het komende week ga redden… Met wat terugvallend weer (“Maart roert zijn staart!”) kan ik nog niet de tuin in en voor mijn plezier lekker met de fiets naar alle supermarkten in de buurt… We gaan het zien. En daarover schrijf ik dan wel weer een volgende keer.

Toch een fijn begin van de lente en als het tegenzit: Blijven relativeren tot het bot! 🙂