Een nieuw en nóg moeilijker level in het spel?
Op deze gedenkwaardige dag gaat er heel veel gebeuren en staat er heel veel op het spel. Het spel van het leven. Mijn leven, want mijn Avontuur, maar ook ander leven, wat mij ook zeker gaat beroeren! Want allereerst:
Mijn dochter krijgt vandaag de sleutel van haar nieuwe huisje!
Eigenlijk is dit het mooiste cadeau wat zij (en daardoor ook ik!) kan krijgen. Ze tobt al vele jaren in haar oude appartementje met de zeer slechte omstandigheden daar. Als ik de straatnaam noem (wat ik nu best wel kan doen, want ze gaat er toch weg) dan weten veel Dordtenaren het wel, want de Eisingahof staat slecht bekend. Hoewel de woningstichting Trivire er de laatste jaren weer een succesverhaal van wilde maken, bleef het in de praktijk een puinhoop. Zacht gezegd. En dat begint eigenlijk al met de staat van het gebouw zelf! Het complex Eise Eisingahof (genoemd naar de gelijknamige Nederlandse astronoom) is opgeleverd in 1983 als ‘zusterflat’* voor personeel van het destijds nog Gemeenteziekenhuis, later Merwedeziekenhuis en tegenwoordig Albert Schweitzerziekenhuis, locatie Dordwijk! Tijdelijke bewoning was het doel. Niet structureel.
Zo was er ook in een andere wijk een bekend ziekenhuis, de locatie Amstelwijck, waar een dergelijke flat werd gebouwd. Later werd dit gebouw ingericht met kantoorruimten. Ik heb daar jaren gewerkt! Tot de grote fusie naar Albert Schweitzer plaatsvond. Dit flatgebouw is inmiddels gesloopt. Maar de Eisingahof is jaren geleden verbouwd tot een complex met sociale huurwoningen. Bedoeld voor jongeren die (snel) een huis zochten. Wel ook bedoeld voor doorstroom! Hoewel er door Trivire energieklasse A op is geplakt, waren en zijn alle muren, zowel binnen als buiten, zo dun dat goede verwarming onmogelijk is, in vooral de woningen aan de buitenkant, waar ook mijn dochter woonde. Altijd tocht en… altijd geluidsoverlast. Als iemand in een huis verderop in de gang flink hoest, hoor je dat. Net als harde muziek, blaffende honden, lachende en huilende mensen en… heel veel schreeuwen en simpelweg verwarde mensen die er regelmatig een puinhoop van maakten. Het zwerfafvalprobleem is daar ook bekend. De politie is daar kind aan huis.
Mijn dochter heeft hier bijna 10 jaar gewoond! De bekende wooncrisis maakte het zeer moeilijk om ‘snel’ te verhuizen, zeker als je opnieuw naar een sociale woning zoekt.
En wat die ‘jongerenstatus’ betreft: er wonen zelfs ook wel ouderen van in de 70 jaar hoor… En die zitten net (voor hen) op een goed plekje, minder gevoelig voor de kou en misschien minder prikkelgevoelig voor de overlast. Gelukkig had mijn dochter inmiddels ook al enkele jaren intensieve hulp van diverse kanten, om haar situatie eindelijk te kunnen veranderen. En dat is gelukt! Hemelsbreed slechts een paar straten verderop en nog steeds dichtbij mij. 🙂
Maar een straat waar ik ook bekend mee ben en op een veel fijnere (rustiger) locatie en echt goed verbouwd waardoor overlast van de paar directe buren tot het minimum zal blijven. Ik ben echt heel erg blij voor haar!
Eise Eisingahof Dordrecht – aan de buitenkant ziet het complex er nog niet eens zo slecht uit!
Nu verwacht je misschien dat ik het de komende tijd erg druk ga krijgen met haar te helpen… 10 jaar geleden heb ik dat ook gedaan. Met de auto alle winkels langs voor spullen in haar toen eerste eigen flatje; ze had nog niets! En ook ophangen van gordijnen, lampen, boren en noem maar op. Nu heb ik dus helaas geen auto meer en fysiek in veel minder goede staat. Ook helaas. Maar gelukkig heeft ze nu een stel goede nieuwe (oudere) kennissen opgedaan via de kerk waar ze al een poos komt. Die helpen haar nu al heel veel en hulp bij de verhuizing en inrichting is al gegarandeerd! Het zijn fijne mensen, die zelfs ouder zijn dan ik. Meestal gepensioneerd maar nog topfit en zeer gemotiveerd om mensen te helpen, en nu dan mijn dochter. Ik heb er alle vertrouwen in. 🙂
Juist omdat mijn dochter een zeer moeilijke tijd achter de rug heeft en nog maar relatief kort weer bezig is met nieuwe dingen in haar leven, waaronder een MBO opleiding, ben ik zo blij dat ze dan ook eindelijk misschien haar zo gewenste ‘rustige thuis’ kan creëren, wat in de huidige woning onmogelijk bleek. Ze wilde daar eigenlijk altijd weg. Ik hoop dat deze verandering haar (nieuwe) leven zal kunnen ondersteunen. Want met haar 30 jaar heeft ze daar eindelijk wel eens recht op! 😉 En uiteraard zal ik er altijd wel zijn en blijven voor de nodige morele steun en waar ik maar van dienst kan zijn. Logisch toch! 🙂
* = EDIT 28-01-2025:
Gisteren ben ik samen met mijn dochter naar haar nieuwe huisje gegaan vanwege die sleutels! Toen sprak ik kort even met de mevrouw van Trivire, die dit daar regelde, over de Eisingahof. Volgens haar was die altijd al een ‘sociale starters woning’ bedoeld voor jongeren. Maar ik weet zeker via anderen dat een deel destijds echt wel werd gebruikt door personeel van het ziekenhuis, die daar gingen werken (meestal jongeren natuurlijk, net afgestudeerd) en later zouden doorstromen naar een eigen woning in de buurt. Vanwege die duidelijke ’tijdelijke’ status, is de bouw van het complex nooit al te ‘duurzaam’ geweest, en dat past nu eigenlijk niet meer binnen de gestelde voorwaarden voor woonhuizen.
In juni is het huwelijk van mijn zoon.
Hier had ik al eens over geschreven, maar nu komt het toch steeds dichterbij! De vlucht naar Polen is al geboekt en ik heb een (verplichte!) ‘dresscode’ voorgeschreven gekregen, waardoor ik ernstig op zoek moet naar een set nieuwe kleren. In ‘cocktailstijl’! WTF! Daar houd ik helemaal niet van! Ik heb 1 nette blazer in de kast hangen. Daarin ben ik zelf getrouwd in 1993 en daarna nooit meer aangehad! Afgelopen week even geprobeerd. Hij kan niet meer dicht vanwege de buik van me, maar met een goed en netjes overhemd eronder, moet dat dan ook niet. Alleen de kleur zou ‘ongepast’ kunnen zijn… Mintgroen, terwijl ze daar eigenlijk alle mannen in donkere pakken verwachten! Bullshit! Licht mag ook bij een vrolijke gebeurtenis en in de (bijna) zomertijd! Maar dan val ik mogelijk te veel op, zei mijn aanstaande schoondochter. Nou? Dan koop ik wel een vuurrood pak op Marktplaats. Want ik wil juist opvallen tussen die ‘grijze’ muizen… Hahaha! 😉
Nou ja, het laatste woord is hier nog niet over gesproken en ik zal mogelijk samen met mijn dochter later wel een beetje gaan snuffelen in haar bekende kledingshops, met gebruikte kleding.
Het gaat in ieder geval een bijzondere gebeurtenis worden. Voor het eerst in mijn leven vliegen en het huwelijksfeest van je kind bijwonen! Pollens! Dat ik dat nog mag meemaken. 😉
De beruchte mintgroene blazer! 😉
Belangrijke voorwaarde dát ik dit überhaupt wel kan gaan meemaken is wel het volgende punt:
Blijf ik gezond dit jaar?
Volgens mij had ik nog niet geschreven over de laatste controle van de bloedvaten en bezoek aan mijn Avontuurlijke chirurg daarna? Dit gebeurde allemaal in december en ik was in die weken teveel bezig met alles rond Kerst en Oud- en Nieuwjaar. Veel belangrijker dan weer dat gezeur van mij over mijn gezondheid… Toch blijft dat natuurlijk wel altijd een rode draad in mijn leven. Bloed is namelijk meestal rood en dat zal moeten blijven stromen, anders is het snel voorbij. 😉
Op 17 december sprak ik dus weer met Dhr. Avontuur, mijn vaste chirurg, die me al twee keer onder zijn messen heeft gehad. De uitslag van de halfjaarlijkse scan van de bloedvaten was ‘redelijk’ stabiel. Ik zeg ‘redelijk’, want sommige bloedvaten hebben eigenlijk altijd wel een soort ‘groei’ in omvang. Dat zijn die ‘aneurysma’s’ waar ik dus chronisch last van heb. Maar dan gaat het om millimeters en vaak nog minder. Over een van die bloedvaten was me vorige keer al verteld dat het de aandacht had. Avontuur zei nu ook dat deze weer een millimeter was gegroeid. Nog net onder de grens om aan te gaan pakken… Maar het zit er dus wel weer aan te komen!
Ik vertelde hem eerlijk dat ik eigenlijk tegen elke operatie nu erg opzie. Ik begrijp de noodzaak, want als een bloedvat op een moment ‘knapt’, dan is de kans op acuut overlijden aanwezig. Maar tot nu ben ik van elke operatie slechter geworden. Van die bloedvaten merk ik eigenlijk niets! Het zijn stille tijdbommetjes. Maar na zo’n operatie heeft mijn lichaam blijkbaar zo’n ‘aanslag’ ervaren, dat er andere (nieuwe) problemen komen. Blijvend. Dus wil ik het liefst zo lang mogelijk wachten met wéér een operatie! Zeker met het huwelijk van mijn zoon in het vooruitzicht… Ik heb hem dat eerlijk verteld. Uiteraard boeit dit hem niet… Hij is slechts de monteur die de slechte staat van mijn lichaam in orde probeert te houden. Kuch.
Maar goed, omdat de staat van dat bloedvat, ergens in mijn onderbuik, nog net onder de grens van ingrijpen ligt, wil hij het weer even aanzien en de volgende keer weer bekijken of die dan weer gegroeid is. Ergens half dit jaar dus. Afwachten maar weer.
Daarnaast ben ik natuurlijk ook nog steeds bezig met mijn dove rechteroor… Alle acties van zowel de KNO als de LONG poli’s hebben nog geen verschil gemaakt. Ik gebruik nu van alles in dubbele doses en de neusspray heeft nu zelfs voor chronische bloedneuzen gezorgd! Ik berichtte dat aan mijn huisartsenpost, maar ik moet dat dan maar opnemen met de voorschrijvende arts… En die spreek ik telefonisch weer in februari. Niet leuk dit, want nu zitten mijn beide neusgaten juist dicht van het gestolde bloed! Snuiten en schoonmaken is vervelend, want dan krijg ik juist vaak weer een bloedneus. En mijn oor is nog net zo doof… Ik heb de neusspray maar zelfstandig gehalveerd naar 1x per dag in plaats van 2x. Die bloedneuzen kan nooit de bedoeling zijn! 🙁
Op een of andere manier heb ik niet het gevoel een echt ‘rustig gezond jaar’ te krijgen. Sowieso nog te veel onderzoeken en onbekend waar alles toe zal leiden…
Om deze Flits niet in een al te deprimerende sfeer te laten vervallen, op deze speciale dag, houd ik het hier even bij, wat betreft mijn persoonlijke zaken. Tijd genoeg voor nieuwe artikelen later. 😉
Als opkikker (!) een paar nostalgische momenten uit mijn jongere jaren, waar ik vroeger vaak naar keek. De uitspraak “vroeger was alles beter” kan je misschien vaak in twijfel trekken, maar vroeger keek ik toch echt veel vaker met plezier naar de televisie, terwijl ik tegenwoordig doodmoe word van de overdaad aan slap gelul van mensen die denken ‘het’ te weten en anderen die weten dat ze niets weten en daarom alleen maar achterlijk kunnen doen of dom lachen om dingen die het niet eens waard zijn om over te praten. Allemaal pulp dus… Ook daarom vermaak ik me dan liever zelf wel met een goede (ook oude) film en wat nostalgie (komt veel langs op Facebook):
Kapitein Zeppos, een Vlaamse jeugdserie die ook wel op de Nederlandse TV vertoond, vond ik als kind altijd erg spannend! Vooral de voor die tijd in mijn ogen futuristische amfibiewagen waarmee hij reed! En een geweldige tune! Onvergetelijk! 🙂
Kapitein Zeppos en hieronder de (voor mij) bekende tune!
Beauty and The Beast was een stuk later een van onze (mijn partner en ik) favoriete TV-series! Oorspronkelijk vanaf 1987 uitgezonden, maar ik herinner dat we alles samen hebben gekeken, dus het zal ongetwijfeld daarna nog herhaald zijn, want mijn partner was pas vanaf 1990 bij mij. Maar dan zaten we echt te genieten! Spannend maar ook vaak ontroerend en dan zaten we bijna te huilen op de bank! 🙂 Met een sublieme rol van Ron Perlman, later ook wel bekend van vele films zoals ‘Hellboy’ en de serie ‘Sons of Anarchy’. En Linda Hamilton kennen we natuurlijk ook allemaal van de eerste (en beste) ‘Terminator’ films.
Nogmaals: pure nostalgie, maar vooral op een dag als vandaag geeft het me even een mooi en warm gevoel! 🙂
Glad to hear things are going well for your children 🙂