Restflitsen juni 2026 – 2: Donkere wolken en een angstig zonnetje

Wil ik zo nog wel door?

In mijn vorige artikel was ik overtuigd dat ik niet snel met een volgend zou komen. Dat ik na een week dan toch al weer schrijf, met een ‘Deel 2’ nog wel, heeft meerdere redenen. Er is veel gebeurd. Vooral in mezelf. Niet zo positief. Maar ik zie ook zonnetjes. Hoewel matig, want het blijft koud. Letterlijk. Zowel buiten als binnen in mijn lichaam. Laat ik snel beginnen met:

Gezondheid

In de diverse vorige artikelen liet ik het volgens mij al duidelijk doorschemeren: ik was weer aan het drinken. Er zijn de eerste maanden van dit jaar al weer zoveel dingen gebeurd, van de derde operatie aan een aneurysma, het stoppen van mijn jarenlang vertrouwde huishoudelijke hulp, tot de laatste klap: de grote lekkage in huis na de ‘schoonmaakklus’ van de buitenmuren en het herstel van die schade. Eind goed al goed, zou je kunnen zeggen. Maar bij mij heeft dat er flink ingehakt en vooral tijdens die lekkage zag ik het even helemaal niet meer zitten. Toen begon ik opnieuw met drinken, terwijl ik net weer een weekje was gestopt! En ditmaal groeide dit binnen enkele weken tot grensoverschrijdende proporties. Ik was me ervan bewust. Maar ik wilde even niet meer leven met al die spanningen, zonder ze weg te drinken. We weten allemaal wat de gevolgen zijn.

Vorige week was ik weer ziek en kon niks meer eten. Alleen maar drinken, vanaf de nacht, waarin ik nauwelijks nog kon slapen, tot ver in de avond. Misschien was dit wel de heftigste periode sinds jaren.

Donderdag 4 juni ben ik weer gestopt. En tot vandaag voel ik dat het afkickproces dit keer ook heftiger was. Vooral mijn maag en darmen hadden het moeilijk. Pas vandaag voel ik dit weer een beetje stabiel.

Het voornaamste tijdens dit herstel waren echter mijn gevoelens. Hoewel ik ziek was van de drank en al misselijk werd van de gedachte alleen, had ik in mijn hoofd om snel weer te beginnen. Ik kreeg nu namelijk weer mijn oude depressieve gedachten terug en sterker dan ooit.

Eigenlijk zie ik geen uitweg meer. Ik sta overal alleen voor en ben er niet de persoon naar om buiten de deur anderen om hulp te vragen. Dat heb ik nog nooit gedaan, afgezien van wat technische hulp. Maar in het leven deed ik altijd alles zelf. En ik wil ook niet anders.

Met alle eerdere ‘behandelaars’ van GGZ-hulp, van Yulius tot De Hoop, had ik altijd dezelfde aflopende gesprekken: als ik in mijn eigen wereldje wil blijven leven, dan kunnen ze niets voor me doen. Er is niemand die me blijvend wil en kan ondersteunen, als ik daar behoefte aan heb.

Vroeger was mijn werk mijn afleiding. Mijn hobby’s. Mijn gezin. Mijn kinderen, hoewel die mij natuurlijk niet konden helpen. Maar de zorg voor hen leidde mij af. Dat is nu al jaren afgelopen en dat komt nooit meer terug.

Hoewel ik de vorige keer nog schreef over het fijne samenzijn op Tweede Pinksterdag: dat zijn altijd eenmalige evenementen. Ze komen misschien een keer of 4 per jaar voor. Die zijn fijn, maar daar kan ik niet het hele jaar op leven. Eenmaal weer alleen thuis komen mijn negatieve gedachten weer terug. En daar kan ik niet meer tegen.

Ik zal dit verhaal korter maken dan ik mogelijk zou kunnen doen, maar ik denk dat er nog wel vervolgen gaan komen. Ik heb voor het eerst nu namelijk wel een stap gezet:

Gisteren heb ik de huisarts gebeld voor een afspraak. De enige bij wie ik enigszins bekend ben in mijn huisartsenpraktijk kon pas op 29 juni… WTF??? “Ja, hij is erg geliefd!” Ja en? Weet je namelijk waarom ik vroeg? Ik wil praten over de aanvraag van… euthanasie.

Ja je leest het goed. Ik zie geen uitweg meer uit mijn vicieuze cirkel. Volgende week begin ik misschien wel weer met drinken, om die ‘fijne roes’ weer terug te krijgen. En zo verder. Ik leef om te overleven tussen de vele medische handelingen door om mijn chronische klachten te onderhouden. Ik heb geen leven meer. Zo voel ik dat. Het is genoeg. Alles wat ik kon heb ik gedaan. Er komt niets nieuws. Het is tijd voor het einde.

En dan 3 weken wachten? Een andere dokter heeft vrijdag wel tijd… Die heb ik ook 1 keer gezien… Vooruit dan maar. Gesprek staat gepland.

Wie iets weet over de procedures rond aanvragen van euthanasie zal ook weten dat dit voor mensen zonder acute medische overlijdenskansen en ondraaglijk fysiek lijden heel lang kan duren. Meestal wordt het helemaal niet geaccepteerd, totdat diverse psychologische onderzoeken hebben aangetoond dat er ook een ondraaglijk mentaal lijden bestaat. Dan wordt het wel eens toegestaan.

Ik weet dus dat ik eerst een traject inga van gesprekken met de GGZ. Waar ik vrijwel geen vertrouwen in heb. Maar toch zie ik dit als een laatste strohalm: misschien ontmoet ik nu eindelijk eens iemand die me echt kan helpen. Misschien bestaat er tegenwoordig betere medicatie (antidepressiva) waar ik niet duf en gevoelloos van word. Mijn zoon de psycholoog zegt dat die bestaan. Maar verandert die wonderpil de inhoud van mijn leven? Dat kan niets of niemand veranderen dan alleen ik zelf. Maar wie weet zijn de wonderen toch nog niet de wereld uit…

Dit kan allemaal nog jaren gaan duren. Als ik dan nog leef tenminste. 😉

Ik kom hier op terug, nadat ik gesproken heb met de huisarts.

Wat dan met al die (erotische) plannen?

Ik schreef de vorige keer ook dat ik meer met Fata Morgana ging doen. Logisch. Ook onder invloed van weer (te) veel drank gaat dat andere coping gedrag daar vrolijk in mee. Ik liep helemaal over van zoeken naar (nieuwe) erotiek en had veel ideeën. Die zijn nu ook getemperd. Ja, ik blijf dat altijd leuk vinden en heb zo ook nog wat leuks te laten zien wat ik al heel lang kwijt wil. Maar al die erotiek is ook allemaal tijdelijk. Het gaat natuurlijk alleen maar om fantasieën. En die zijn gezond! Ik blijf erbij dat daar niets mis mee is. Veel mensen kunnen een erotische levensstijl in de praktijk uitvoeren, maar de meeste mensen niet en ik ben daar één van. Vroeger heb ik er een beetje aan meegedaan, maar nu kan ik alleen nog aan de zijlijn staan kijken en fantaseren. Niks mis mee, als ik het niet overdrijf en dat deed ik vorige week weer wel. En daarom is dit samen met het afkicken van de drank ook weer even ‘afgekickt’. Op Fata Morgana zal ik dit ook nog even inhoudelijk verder toelichten, dat de rem er weer even opgaat.

Mijn liefde voor mooie vrouwen, naaktheid en erotiek blijft natuurlijk gewoon bestaan. Daarom kom ik binnenkort echt nog wel een keer met dat beloofde artikel over Emma Kok.

En nu wil ik hier al even aankondigen dat ik op Fata Morgana binnenkort ook een heel artikel zal publiceren over:

Isis Fashion Awards

Inhoudelijk wil ik er hier niet te veel over kwijt, dat staat ook op Fata Morgana. Maar ik vind de aandacht voor naaktheid en erotiek altijd zo belangrijk dat ik er hier veel over schrijf! Over het waarom! Er wordt nog altijd te vaak denigrerend en zelfs veroordelend geschreven over (publieke) naaktheid en vrouwen die hun lichaam zouden verkopen voor geld. Allemaal zieke, zielige hoeren. Sletten. Minderwaardig. Geloof me: zelfs jonge mensen durven dit soort uitspraken te doen!

Terwijl iedereen zou moeten weten dan naaktheid dichtbij kunst staat! Het naakte lichaam is al sinds mensenheugenis een object van bewondering. Al in de oudheid van de Grieken en Romeinen werden beelden gemaakt van naakte (belangrijke) personen. Naakt had aanzien! En nu zouden de nieuwe puriteinen alle naaktheid uit de wereld willen helpen? Te bizar voor woorden! Daarom blijf ik hier juist hameren op de mooie cultuur van naaktheid. Of dit nu een simpel model is op foto’s in de Playboy, of een heuse modeshow met naakte modellen! Want dat is het waar het om draait bij de Isis Fashion Awards!

Ik volg deze club al een paar jaar, maar ik was er nog niet aan toegekomen om me er verder in te verdiepen. De filmpjes kon ik ook moeilijk opslaan omdat alles achter betaalmuren zit. Met de grote shows is dat nog zo en om die te kunnen zien moet je diep in de (Patreon-) buidel tasten. Daar begin ik niet aan. Maar kortgeleden kon ik dan eindelijk wat kortere impressies vinden en downloaden, zodat ik er nu meer van wil laten zien.

Het principe van Isis is niks meer en niks minder dan het tonen en promoten van accessoires! In de modewereld draait normaliter natuurlijk alles om de kleding. Alle modellen en mannequins dragen dan meestal ook wel sieraden, hoeden en schoenen of slippers, maar daar hoor je weinig over. Ze noemen het zelf dan ook de ‘underdogs’ in de modewereld. In de Isis-shows laten modellen deze accessoires zien. Naakt! Want dan komen die ‘kleine’ onderdelen in de mode nog veel beter tot zijn recht! Naakte modellen (vrouwen én mannen) lopen over de catwalk om accessoires van diverse merknamen te promoten en in de ‘Awards’ shows, wordt dan een winnaar gekozen.

Vroeger dacht ik dat dit wel buitenlands zou zijn allemaal, maar het blijkt gewoon afkomstig uit Nederland! Isis is gesetteld in Amsterdam. Uiteraard zijn de diverse deelnemende members en modellen wel afkomstig vanuit diverse streken.

Een eerder wel eens terloops genoemd modellenproject is: ‘Black Tape Project’, waarin de maker zijn modellen subtiel van ‘plakband’ voorziet. Net niet naakt, maar de shows zijn natuurlijk razend populair en leveren geld op, vanwege de bijna/vrijwel naakte mooie modellen.

Voor Isis gaan de modellen wel helemaal naakt. Het zal niemand verbazen dat de populariteit van deze shows en video’s daarom zo hoog is. Kijken de fans naar de accessoires of naar de naakte lichamen? Voor mezelf weet ik het wel. 😉

Het naakte vrouwenlichaam is voor mij een prachtig ‘kunstvoorwerp’, waar ik altijd naar wil kijken. Sommigen denken daarom dus dat ik zo’n ‘vieze oude perverse… etc.’ ben, die elke vrouw als een object zie en nooit beoordeel op haar mens zijn. Bullshit. Dat zijn twee verschillende dingen. Ik zie dat volledig los van elkaar. En ik weet zeker dat de meeste serieuze liefhebbers van erotiek dat zo zien. Er zullen er allicht tussen zitten die zo’n prachtig model wel zouden willen bespringen en seks met haar hebben. Dat fantaseren ze dan dus ook. Als het daarbij blijft is er nog niets aan de hand.
Maar het wordt daardoor niet minder mooi. Dat blijft het en zal het altijd blijven, zolang de mensheid blijft bestaan.

Het artikel op Fata Morgana: ‘ISIS Fashion Awards – Erotic Fashion Art’

Hier alleen een impressie met een paar foto’s:


Isis Fashion Awards shows

Binnenkort schrijf ik misschien ook weer een nieuw artikel in de categorie ‘Consumentenzaken’. Dit is een NOODGEVAL! Want het gaat om:

Outspot verkoopt waardeloze noodpakketten!

De ‘firma’ Outspot is een van die diverse koopjessites waar dagelijks tijdelijke zogenaamd stuntaanbiedingen te koop zijn. Zo heb je bijvoorbeeld ook iBood, Voordeelvanger, DealDonkey en Tripper. Omdat ik de aanbiedingen van Voordeelvanger en Outspot soms wel interessant vond, krijg ik daarvan dagelijks een mail met de aanbiedingen van die dag. En op beide heb ik ook wel dingen gekocht. Met wisselende tevredenheid, want heel vaak verkopen ze gewoon goedkope prullen, die ik later soms terugzie in supermarkt Dirk voor een lagere prijs! Het zijn meestal bekende B- (of zelfs C-) merken, met spullen van twijfelachtige kwaliteit. Maar soms val je daar geen buil aan want doen de dingen waar ze voor bestemd zijn of zijn ze gewoon leuk. Hetzelfde als je bij de Chinese Ali of Temu koopt. Soms weggegooid geld, soms leuk. Voor mij is het vaak ook een afleiding om weer eens wat te bestellen, wat ik denk nodig te kunnen hebben.

In weken van hoogspanning en helaas overmatig drankgebruik wil ik wel eens te impulsieve aankopen doen. Afgelopen periode zag ik opeens deze aanbieding:

Vrijwel altijd ben ik sceptisch over die opgefokte angst van mogelijke noodsituaties, waar de overheden van diverse landen de hand in hebben! Elke Nederlander zou in ieder geval zichzelf 72 uur lang moeten kunnen redden als alles uitvalt: stroom, gas, water en natuurlijk de telefoons en internet. Er werden via de media al diverse malen adviezen rondgeslingerd wat je in huis zou moeten hebben. Een noodpakket.

Nu speelde Outspot daar dus op in door een zogenaamd compleet ‘noodpakket’ aan te bieden. Wel 250 belangrijke spullen voor geen € 200 maar slechts € 99! In mijn domme kop onder invloed dacht ik toen: “Ach, ik geef vaak een paar honderd euro aan drank uit… Waarom zou ik dan niet een goed noodpakket in huis halen voor maar 100 euro. Dom dom dom.

In eerste instantie was er al een extra lange vertraging in de levering, waarvoor ik excuses kreeg en een waardebon van € 5, voor een volgende bestelling.

Toen het eenmaal kwam na weken, kreeg ik dit:

Euh… 250 dingen? Hoe tellen ze dat? Elke batterij apart, de binddraadjes rond de spulletjes, de zakjes waar ze in zitten, de doos… Hoe 250??? En wat heb ik eigenlijk ontvangen?

Een 1-persoons tentje, schepje, waterfilter, noodradio (zie je het formaat?), in dat tasje met rode kruis een klein stapeltje pleisters, een zakje met alcoholhoudende tissues, wattenstaafjes, zakmes, hamertje, regen poncho en nog wat knip en plakrommeltjes; alles bij elkaar prullaria die je bij de Action en andere winkels voor maximaal €50 kunt kopen! De noodradio zag ik laatst nog bij de Dirk voor € 9,99! Waarde zogenaamd € 200? Wat een onzin!

Daarbij zaten er diverse dingen die je ziet in die reclame hier niet terug.

Dit was een samengeraapt zooitje prullaria, waarvan enkele dingen zeker bruikbaar zijn en ook wel in de officieel geadviseerde noodpakketten genoemd worden. Maar een tentje???

Inmiddels had ik dan toch maar eens een beetje uitgezocht wat officiële instanties verstaan onder een noodpakket. Dom natuurlijk, had ik eerst moeten doen, voor de impulsieve aankoop… Maar goed. Op het Rode Kruis geven ze dit weer:

Dat is dan zoals verwacht gericht op ‘slechts’ een uitval van alle belangrijke systemen en je op jezelf in en rondom je huis bent aangewezen. Maximaal 72 uur, want ze verwachten dat er dan toch wel hulpdiensten actief zijn geworden.

Maar een tentje zie ik nergens terug… Wel een veel betere EHBO-set, die ik eigenlijk ook had verwacht.

Outspot is volgens mij gesitueerd in België en misschien is het pakket bedacht door een boer in de Ardennen? 😛 Het voldoet echter niet aan een echt eventueel noodzakelijk pakket.

In mijn klacht naar Outspot had ik al mijn grieven geuit, over de slechte en onnodige spullen en het ontbreken van veel wat ze aanboden. In theorie zou ik elk artikel wat ik daar koop terug kunnen sturen, en mijn geld terug kunnen ontvangen. Maar die doos naar een DHL-punt zien te krijgen, vind ik wat lastig. Ik bood daarom aan dat ze me de helft terug zouden betalen, dan zou ik het gewoon houden en verder niet meer klagen. De grootste fout ligt natuurlijk bij mezelf, door de ondoordachte impulsieve aankoop.

Hun reactie daarop was dat ik zonder kosten nog een pakket toegestuurd zou kunnen krijgen! Dat zou dan wel compleet zijn. Het eerste pakket mocht ik dan behouden. En ik kreeg excuses voor de onvolledige zending. Huh wat? Nog zo’n pakket? Met dan de meeste rommel nog een keer? Dat wil ik niet in huis krijgen! Op mijn overige klachten gingen ze helemaal niet in! Ik wil gewoon een vergoeding. Scheelt hun kosten van nog zo’n ‘waardevol’ pakket en het sturen daarvan. En mij verdere frustraties! Dat heb ik bijna 2 weken geleden geantwoord dat ik toch gewoon die vergoeding wil. Tot heden nog geen antwoord.

Ik kan dit natuurlijk gewoon verder afdoen met: “Eigen schuld dikke bult.” Maar ik vind dit toch een slechte vorm van oplichting. Ze maken misbruik van die opgefokte angstgevoelens door een zogenaamd ‘noodzakelijk’ pakket aan te bieden van bij elkaar geraapte rommel, wat lijkt op de geadviseerde noodpakketten. Waar ze uiteraard flink winst op maken. Niet goed.
Daarom dit artikel en later zal ik – als ze helemaal niet meer reageren – ook wel klachten achterlaten op de bekende klachtensites. En uiteraard blokkeer ik ze verder in mijn mail: ik ga hier nu nooit meer iets kopen.

Ik heb eerder ook al eens problemen gehad met een paar andere artikelen van waardeloze kwaliteit en de service daarop is ook ronduit waardeloos. Zolderkamerverkopers. Net als die duizenden Chinezen die dit ook doen… 😛

Tenslotte

Dit waren onderwerpen die ik eigenlijk wat korter wilde behandelen, maar tijdens het schrijven komt dan toch meestal het hele verhaal… Daarom houd ik het hier even bij.
Het voornaamste is natuurlijk mijn stap naar de dokter en laat ik nou net voor ik dit artikel wilde afschrijven een telefoontje van de praktijk krijgen: de mij bekendere dokter heeft toch eerder tijd voor me en kan me ook aanstaande vrijdag spreken, iets later dan de eerdere afspraak. Nou prima natuurlijk! Het praat altijd iets makkelijker met iemand die je een beetje kent, zeker over zulke delicate onderwerpen als euthanasie… Waarschijnlijk heeft hij dit ook onder ogen gekregen en daarom deze tijd voor mij gereserveerd. De uitkomst zal weinig verschillen denk ik. En daar kom ik dus later dan op terug.

Voor nu ga ik uiteraard wel proberen mijn dagen zo ‘leuk’ mogelijk in te delen. Een beetje afhankelijk van het weer, want eigenlijk ben ik hard toe aan meer naar buiten gaan. Maar deze late herfstlente houdt dat een beetje tegen. Ook dat speelt natuurlijk altijd mee.

Tot een volgende Restflits. 🙂

Dit bericht is geplaatst in Column, Consumentenzaken, Cultuurfilosofie, Gezondheid, Opmerkelijk Nieuws, Persoonlijk met de tags , , , . Bookmark de permalink.

Eén reactie op Restflitsen juni 2026 – 2: Donkere wolken en een angstig zonnetje

  1. Pingback: ISIS Fashion Awards – Erotic Fashion Art – Fata Morgana

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *