Is Absolute Democratie misschien onwenselijk?
Nog maar ruim een week geleden konden we gaan stemmen voor de Gemeenteraadsverkiezingen. In mijn Lenteflitsen schreef ik al wat mijn keuze was. Hoewel ik de hedendaagse politiek niet vertrouw, heb ik toch een overdachte lokale keuze gemaakt. Op dit moment van schrijven wordt in de Gemeente ‘hard’ onderhandeld, hoe het nieuwe college zich moet gaan vormen. Met GroenLinks/PvdA als net grootste partij (één zetel meer dan Nr. 2, de VVD) en dus initiatiefnemer kan dit zomaar weer fout aflopen. Zij willen hun macht van de afgelopen 4 jaar niet kwijt en lopende kwesties op hun manier proberen door te zetten. Terwijl de lokale VSP toch ook wel andere manieren ziet om de plannen af te ronden. Als echter de keuze wordt gemaakt voor een landelijk regerend trio, dan zou zo maar voor een coalitie met de VVD en in Dordrecht hernieuwd opgekomen D66 gekozen kunnen worden… Dag lokaal beleid… Terwijl dat in een groot deel van Nederland wel is gelukt, kan het armzalig conservatieve Dordrecht wel weer eens de eigen koers blijven varen. Afwachten maar. Ik maak me daar nu beter geen zorgen over.
Over de VSP (euh… een VSP) later nog iets meer…
Als je Ilja Leonard Pfeijffer moet geloven, is er helemaal geen reden tot positieve gevoelens over de politiek, vanwege de wereldwijde afbraak van de Democratie. Dat lees ik nu uitgebreider terug in zijn laatste boek wat ik heb gekocht:
Absolute Democratie
Hoewel ik dus een moeilijke lezer ben, door oogproblemen en een chronisch gebrek aan concentratie, kan ik dit boek wel lezen. Het is namelijk een ‘kroniek’ van eerder door de schrijver al gepubliceerde columns of essays in ‘De Morgen’, tussen 6 januari 2024 en 13 december 2025. Slechts een bundeling van eerder geschreven stukjes dus, en een niet – zoals hij zelf een keer pontificaal aankondigde in een promo-filmpje – een door hem speciaal voor dit doel geschreven boek. Een beetje goedkoop wel. Maar natuurlijk voor de mensen die zijn meningen en columns niet kennen (ik heb deze uiteraard ook nooit gelezen) wel een goed en belangrijk boek. Hoewel ik er toch een paar kanttekeningen bij wil plaatsen. Noem het een ‘review’. 😉
Allereerst woont hij dus al geruime tijd nu vast in Genua, Italië. Dat is de reden dat hij in zijn stukken steeds terugvalt op de politieke situatie van Italië, sinds 2022 gedomineerd door de premier Giorgia Meloni, die volgens Pfeijffer maar ook volgens diverse andere experts en media als “extreemrechts en zelfs fascistisch” wordt genoemd (bron: Wiki).
Giorgia Meloni in een verkiezingsstunt om aan de macht te komen! 🙂
Het is uiteraard goed om de vele parallellen in diverse Europese landen te benoemen als voorbeelden, naast onze eigen PVV met Wilders en FvD met Baudet, maar van al die Italiaanse toestanden weet ik persoonlijk niets. Het duizelt me vaak in het boek en niet alleen vanwege het voor mij ook soms onbegrijpelijke taalgebruik. Als je een column of boek schrijft, waarvan je wil dat eigenlijk iedereen het leest, schrijf dan begrijpelijk voor iedereen. We zijn niet allemaal academici en historici.
Hoewel ik vroeger altijd nogal ‘links’ georiënteerd was, met zelfs een neiging naar het communisme, weet ik nu al jaren dat die termen niet meer bestaan. Hoewel ze nog altijd fout worden gebruikt. Links of rechts. Het gaat om ‘sociaal’ beleid, gericht op de mens, of om conservatief kapitalistisch beleid, vasthoudend aan de macht van het kapitaal. Zelfs de zogenaamde zichzelf ‘socialistisch’ noemende politieke partijen houden vast aan de economie van het kapitalisme, dus kan ik deze niet meer accepteren.
Het kapitalisme heeft al jaren bewezen afgedaan. De economische groei is niet oneindig; de planeet aarde is te klein voor de aanhoudende expansie. Dit schrijft Pfeijffer ook.
Wie een ‘absolute democratie’ najaagt, ofwel werkelijk de stem van het hele volk laat (over-) heersen (populisme), dan verandert er niets aan de macht van het kapitalisme, want de meerderheid van het volk wil gewoon meer geld, spullen en leuke dingen kunnen doen. Het sociale gevoel is bij de massa al decennia verdwenen. Daarom kan een absolute macht van het volk op dit moment niet werken. Het lijkt erop dat een (tijdelijke?) dictatuur van het gezond verstand, met werkelijk inzicht hoe de mensheid is te redden op dit moment te prefereren is. Maar bestaat er zo’n ‘gezond verstand’? Of één politieke partij die echt de juiste veranderingen kan realiseren? Die zal niet winnen in verkiezingen. Op dit moment bestaat dit niet. Maar door de door- en verdergaande bestaande politieke keuzes van onze kabinetten in de afgelopen decennia tot heden, bestaat die absolute democratie ook al lang niet meer! De huidige kabinetten jagen nog altijd het belang van de kapitalistische economie na. De situatie in de wereld lijkt hopeloos. Dit is feitelijk wat Pfeijffer schrijft. En daar ben ik het wel mee eens.
Voor de promotie van zijn boek ging Pfeijffer dit keer niet, zoals gebruikelijk, de boekwinkels langs, maar koos hij voor bezoeken aan universiteiten en hogescholen, om met studenten van gedachten te wisselen over de ‘democratie’. Waarschijnlijk neemt hij aan dat de hoger opgeleide jongeren nog wel serieus zoeken naar oplossingen om de (hun) wereld te verbeteren. Een goede doelgroep. Maar het klopt natuurlijk niet helemaal. Mijn opa zag al heel snel na de Tweede Wereldoorlog de maatschappij vervallen in een onpersoonlijke kapitalistische machtspolitiek. En hij was een bouwvakker, die in zijn jonge jaren graag dronk en een potje wilde knokken… Hij zag echter wel de waarheid ontstaan en was blij op zijn 73e te moeten stoppen met werken, voor incompetente naar boven gevallen bazen. Tekenend voor ook mijn toekomst.
Dat Pfeijffer zich dus meer richt tot de hoger opgeleiden, is een gemis van het boek. Daarom kan ik het goedvinden, maar ik denk dat ‘de bouwvakker’ het niet zal lezen. 😉
Absoluut niet democratisch maar omdat ik het wil, kies ik nu emotioneel voor de:
VSP – Vrije Seks Partij
Huh? Wat verzint mijn perverse brein nu weer? Nou… NIKS! Geen verzinsel, wel een historisch feit! Want de ‘Vrije Seks Partij’ heeft echt bestaan! En die deed mee aan de Gemeenteraadsverkiezingen in Amsterdam. In 1970. Hahaha! Zou iemand zich dat nog kunnen herinneren? Oude Amsterdammers misschien wel, maar Dordtenaren? En andere Nederlanders? Misschien wel de oudere liefhebbers van seksboekjes, met name de Candy uit die tijd. Want zoals ik nu begrijp, werd deze partij gesponsord door de Candy. En het zal dan ook wel een slimme reclamestunt zijn geweest van Peter Muller, de oprichter van de toen nog niet legale Candy. Deze VSP zou daarom zijn opgericht, om porno in Nederland legaal te maken. De partij won geen zetel, dus daar kwam het toen niet van. Dat lukte wel de andere beroemde seksbaas: Joop Wilhelmus, die dankzij een ‘arrestatie’ (het bekend geworden ‘Chick Arrest’) zijn zaak won, waarna porno in 1971 officieel legaal werd.
Dit gebeurde allemaal nog voordat ik er weet van kreeg, omdat ik de eerste seksboekjes pas per ongeluk vond in een kastje van mijn vader, toen ik 11 jaar was. In 1972. Toen werden alle seksbladen dus gewoon boven de toonbank verkocht. In de officiële sexshops alleen aan 18+ kopers, maar in enkele kiosken die ik (slimme jongen!) vond, ook aan mij, toen ik 13 jaar was… En zo is het voor mij allemaal begonnen. En later heb ik als grote belangstellende de hele geschiedenis van alles natuurlijk wel teruggelezen. Daarom moet ik nu een beetje lachen als ik het over de VSP heb, waar ik net op heb gestemd… Dubbelzinnige betekenis? Hahaha! 😉
Affiche Vrije Seks Partij en uitslagen Gemeente Amsterdam (1970)
Hans Hofman met een ‘Miss Walletje’ kandidaat, de gekozen Miss (…) en als fotograaf 🙂
Op de foto’s een net iets te netjes geklede Hans Hofman, die als fotograaf veel ‘normaler’ voor de dag kwam. Maar de politiek in die tijd stond nog stijf van de witte boorden, zwarte pakken en stropdassen, dus hij zal zich voor de VSP hebben aangepast, om serieus te lijken. 😉
In die tijd, middenin de seksuele revolutie, kon dit allemaal nog. De NVSH bloeide op, de seksindustrie kwam na 1971 helemaal tot leven en de prostitutie werd (ook vooral in Amsterdam, op de Wallen) volledig gedoogd. Legalisering daarvan duurde nog even. Maar nu… Met alle legaliteit, is het beeld van het sekswerk er niet beter op geworden. Bijna 60 jaar later dreigen we weer helemaal terug te vallen naar de oude puriteinse normen en waarden en is het woord ‘erotiek’ op zich al verdacht voor een oude witte dikke man, die zich daar graag mee bezighoudt. Droevig.
Daarom zou een nieuwe politieke seks partij, iets minder dommig en hilarisch dan in 1970, geen overbodige luxe zijn. Want seks is en blijft een van de meest belangrijke en gezonde activiteiten van het wezen dat mens heet… Daarover zal ik blijven schrijven!
Voorlopig moet ik op dit moment dus wel even bedenken of ik verder ga met ‘politieke’ of ‘emotionele’ keuzes, op deze website en straks weer:
Fata Morgana
De geschiedenis blijft zich herhalen… Al vanaf het begin van mijn prille volwassen leven wordt ik geplaagd door al dan niet ‘verkeerde’ keuzes. Ga ik voor ‘The Head’ of ‘The Heart’. Helaas won mijn hoofd meestal de strijd, waardoor ik naar mijn gevoel te vaak ‘verstandelijke’ keuzes heb gemaakt. Waar ik later een slecht gevoel van kreeg, want de keuze van het hart was veel leuker… Zo heb ik alle erotiek volledig geband toen ik in mijn vaste relatie, later huwelijk, dit beloofde aan mijn partner. Ze vond dat niet meer nodig, omdat zij er nu toch was? Dat heb ik jaren ook geloofd. Maar later, in tijden van tegenspoed, kwam het verlangen toch weer terug. Het verlangen naar open en eerlijk toegeven aan mijn eigen gevoelens, die misschien niet altijd door iedereen worden begrepen en geaccepteerd. Maar we moeten ook niet allemaal hetzelfde willen zijn… Gevoelens zijn persoonlijk en daar ben je grotendeels mee geboren. Het najagen van mijn gevoelens bleek alleen vaker te lijken op zoeken naar een echte ‘fata morgana’, omdat ik ze nooit helemaal kon volgen en mijn doel nooit bereikte. Ook tegenwoordig blijft dit een vrijwel onmogelijke opgave, omdat ik niet rijk en knap ben, maar dus een arme oude witte dikbuikige… etc. En die krijgt geen vertrouwen meer in deze door ‘me-too’ vergiftigde samenleving.
Gelukkig kan ik nog wel schrijven over alles wat mijn hart me ingeeft en laten zien waar ik van houd en wat ik leuk vind, op mijn websites. Het volledig met visuele erotiek gevulde ‘Erotica’ ging misschien ongemerkt over bepaalde grenzen, dus moet ik (politiek) besluiten hier niet meer mee terug te komen. De website ‘Fata Morgana’ komt echter wel terug binnenkort! De naam alleen al toont mijn geschiedenis van ‘zoeken’ naar mijn eigen paden in het leven en mijn daadwerkelijke activiteiten daartoe. Met in het begin mijn eigen radiostations (verbale en muzikale expressie!) en daarna de fotografie en video, om mijn erotische visies vast te leggen. En natuurlijk mijn schriftelijke expressies in de magazines ‘Fata Morgana’, die opgevolgd werden door ‘De Rest van het Avontuur’. Maar Fata Morgana blijft de rode draad, zeker voor mijn ‘erotic dreams’.
Deze week heb ik weer ‘nieuw’ materiaal aangeschaft voor in mijn ‘erotische boekenkast’ en daarvoor wil ik ook een pagina gaan maken op de website. Maar natuurlijk komen daar ook weer de pagina’s van de modellen die ik zelf heb gefotografeerd, enige jaren geleden.
Nieuwe activiteiten zal ik dan ook weer publiceren, als die er nog van gaan komen.
Ik besluit deze moeilijke materie met een mooie ‘lovesong’, waarin ook het dilemma geldt:
“The Head And The Heart” – Chris de Burgh (1984)
